Pagina 1 van 1

Westrozebeke, 1 van m'n favorieten

Geplaatst: 28 jan 2019, 22:13
door glen.vandevyvere
Na mijn wedstrijd in Spanje, ergens in november, was het stilgeweest op mijn duathlonkalender. Nog in 3 strandraces gestart, waarvan maar 1 gefinisht, was al het sportieve een beetje aan de kant geschoven.
Mede door zelf ni 100% gezond, ons zoontje een week in het ziekenhuis bijgestaan en de moraal om te trainen wat weg heb ik het in december wat laten schieten wat training betrof.

In m'n hoofd had ik van Westrozebeke een doel gemaakt. Ik wou die koers op mijn palmares.
Ik had me voorgenomen op na nieuwjaar in gang te schieten. Ging al es met de fiets naar het werk, ook al was het ijskoud, en het eerste weekend zou ik meteen wat duurtrainingen doen.
Maar op zaterdag.... Weer ziek.
De hele dag in de zetel/bed. Op zondag was het beter maar nog niet voldoende om buiten te komen.
Ik deed eigenlijk de hele week niks. Om een lang verhaal kort te maken, ik heb zelfs voor mijn doen, echt amper getraint.
Ik had 2 looptrainingen gedaan sinds nieuwjaar (wat een totaal gaf van 18km) en enkele ritten met de koersfiets.
De zondag voor Westrozebeke nog eens langs het parcours gepasseerd. Keihard lag dit. Een wegkoers dus.
Ik maakte mezelf geen illusies. Zo kon ik zelfs geen ereplaats bemachtigen.
Maar net op tijd begon het te dooien.
Ik zag het volledig zitten. Op zaterdag nog eens snel een toertje gedaan.
De banden goed slap gezet. En dan maar gaan.
Ik nam me voor rustig te starten, rustig voor mijn doen althans. Dit wil zeggen 'geen kopstart'.
Het ging niet lekker tijdens de loopproef, maar dit wist ik voor de start ook al.
Ik probeerde de schade te beperken, maar ik kwam toch al op 1 min binnen in de wissel.
Ik begon voortvarend aan de fietsproef. Samen met Bert Dewaele haalden we constant voorliggers in. Het ging voor mij net iets te snel om comfortabel te zitten, maar ik hield vol.
We kwamen bij Nietvelt en met ons 3 gingen we door. Ik had geen idee van m'n positie.
Ik hoorde enkel maar '40seconden'.
Dat is al een stuk dichter. Ik zag af, maar toch genoot ik op de fiets.
Het slijk die rond m'n oren vloog en zelfs in m'n mond. Brokken aarde in het oog, even met dichtgeknepen oog verder, maar het was fun.
Nietvelt reed van ons weg, waar en wanneer weet ik zelds niet meer, maar hij liet ons wel achter. We gingen de laatste ronde in, ik riep naar supporters 'hoeveelste?' '20seconden!!!' kreeg ik te horen.
Ik vroeg hoeveelste, niet hoeveel m'n achterstand was verdorie.
Bert zei plots, 'daar rijden de eerste 2 he!' .... 'Rijden wij voor den derden dan?' 'jaja, zijn er maar 2 voor' (Whytic Priem en Bert Nietvelt, beide sterke lopers waarvan ik wist dat ik ze zowieso niet kon volgen in de slotloop)
We bleven ronddraaien.de laatste keer keuneleute, ik kon eindelijk eens op kop binnendraaien in het bosje. Ik nam een kleine voorsprong, maar verder in het moeras kwam Bert terug aansluiten en hij liet me zowaar achter.
Ik kon hem niet meer volgen en viel wat stil en kwam als 4e de laatste wissel in.
Na reeds 200m lopen wist ik dat het nog 4km mezelf martelen was, m'n benen wilden niet mee. Te weinig loopkilometers in de benen, al snel kwamen er 2 man mij voorbij en liep ik op een 6e plek.
Deze kon ik vasthouden tot de finish. En ik was blij dat de wedstrijd voorbij was.

Het was niet het resultaat die ik voor ogen had een maand geleden, maar al bij al moest ik tevreden zijn. Beter kon niet deze dag.
K'moet het maar weten. Zonder training (ook al heb ik er niet veel nodig) kun je niet presteren.

1 ding weet ik zeker..... Ik wil mijn naam ooit op de erelijst zetten.
Ik houd teveel van dit parcours en heb respect voor de organisatoren die al jaren dit evenement (hetzij vroeger in Geluwe of nu in Westrozebeke ) met succes op poten zetten