Mijn eerste column.

Heb je geen blog, maar wil je toch iets delen met de triathlon gemeenschap. Schrijf het hier. Een wedstrijdverslag, belevenis of ander hersenspinsel. Gooi het op dit forum en deel het wereldwijd.
Forumregels
Heb je geen blog, maar wil je toch iets delen met de triathlon gemeenschap. Schrijf het hier. Een wedstrijdverslag, belevenis of ander hersenspinsel. Gooi het op dit forum en deel het wereldwijd.
Plaats reactie
Gebruikersavatar
dennis.francken
Berichten: 15
Lid geworden op: 17 mei 2016, 13:15

Mijn eerste column.

Bericht door dennis.francken » 20 jun 2016, 18:13

Een column dat lijkt me wat. Al lang wil ik een boek schrijven maar nooit kwam het ervan. Is het een gebrek aan inspiratie, fantasie of te weinig tijd? Geen idee, maar een column lukt nog wel. Of je er veel van zal bijleren betwijfel ik, daar is andere literatuur voor. Dit is gewoon wat ontspanning, onder het motto een atleet moet ook lezen als hij niet sport. Waarover kan een mens schrijven? Wel, de dingen die hem bezighouden wat in mijn geval triatlon is. Daarom zal dit te lezen zijn op Tri-portaal en binnenkort worden deze vertaald en zal ik wereldfaam hebben en uitgenodigd worden in tonightshows om over men werk te praten. Maar die zal ik weigeren omdat ik atleet ben en vroeg in bed moet liggen dus het zullen ochtendprogramma's worden op de radio. Een mens mag dromen hoor je in de wandelgangen dus bij deze zijn de droomzinnetjes gepasseerd. Droomuurtje zou overdreven zijn ik verzon deze zinnen op een seconde of twee en u leest deze zinnen allicht sneller zodat we niet over droomuren verder zullen mierenneuken. Of er een wekelijkse column komt valt te zien hoeveel inspiratie er komt. Fantasie? Misschien hier en daar wat bij de haren getrokken, het moet leuk blijven. Dus zoals u reeds las doe ik aan triatlon wat een hoop training en opoffering vergt. Mensen zien je lopen in een park en het lijkt allemaal zo simpel. Wat zwemmen en fietsen. Maar wat weinige weten is hoeveel uren er aan vooraf gaan om dit alles voor elkaar te krijgen. Ze weten wel dat we trainen maar in de verste verte niet hoeveel. Alles begint met opbouw. Niemand loopt de eerste training vlotjes tien kilometer zonder daags nadien stramme spieren te hebben. Sommige sporten zul je sneller onder knie hebben dan andere of zul je sneller progressie zien en voelen. Maar bij andere onderdelen zul je velen frustraties hebben en die had ik met verve.
Ik herinner me mijn eerste zwemtraining, als je het al een training kunt noemen. Eerste baantje in zwembad arena te Deurne , borstcrawl. Dit zag je iedereen doen onder de atleten dus ik doe het ook. Zo dacht ik. Na diep in te ademen, armen voor men hoofd, voeten tegen de kant, afduwen, en zwemmen maar. Klinkt mooi nietwaar? Na 25 meter was ik blij dat ik nog leefde. Als ik op dezelfde manier had terug gezwommen ik denk dat de redders hun kunnen zouden mogen tonen. Ik zwom schoolslag terug.
Ik had men debuutwedstrijd 6 weken later en daar zou ik 1 kilometer, duizend volle meters in een meer moeten zwemmen. Duizend! Ik overleef er amper vijftig. Toch zwom ik die dag duizend meter. Ik deed er op de kop achtentwintig minuten over, in schoolslag wel te verstaan. Het leek wel twee uur te duren. Ik voelde me machteloos. Er waren mannen 30 jaar ouder en 30 kilogram zwaarder dan mij en zij haalde me regelmatig in. Lachend, amper ademend vlogen ze me vrolijk voorbij. Ik flirtte met de grens van leven en dood. Elk baantje had ik minstens 1 borrel binnen. Moest ik in jenever zwemmen ik zou zo zat als een aap geweest zijn, dan had het misschien nog leuk geweest ook. Alleszins was ik door de chloor inwendig ontsmet. Niet enkel mijn erbarmelijke zwemkunde maar alles was enorm amateuristisch. Ik had geen badmuts, geen zwembril. Men haren kwamen in de ogen onder water zag ik niks boven water ook niet, door het haar. Achteraf weet je dan wat je allemaal fout deed, nu ja, alles, maar echt zaken waar je nu bij stilstaat. Zoals men eerste baantje crawl. Kop uit het water om iets te zien wat niet lukte maar toch geprobeerd. Benen die daardoor zakte waardoor ik evengoed aan aquajogging kon doen. En maar spartelen met die benen en slaan met die armen. Eigenlijk een wonder dat geen enkele redder het water insprong om te kijken of alles goed was. Nou, dat was het niet! Tijdens men debuutwedstrijd moest ik in het galgenweel 1000 meter zwemmen met vele mensen rondom mij, dit duurde niet lang hoor, vrij snel was ik laatste en had ik geen last meer van derden.Zesentwintig minuten later kwam ik zeeziek uit het water alsof ik effectief in jenever zwom. Ik kan ook nog zeggen dat het water van het galgenweel niet lekker is. Het voordeel is dat je geen dorst lijd. Gelukkig had ik een preventief Imodium'etje gepakt.
Nu twee jaar later zwem ik zo ver je wilt borstcrawl aan een aanvaardbaar tempo. De uren, dagen, weken en maanden dat ik in dat water met chloor lag zijn onnoemelijk (nu nog steeds maar nu is het leuk). Het flirten met opgeven en misschien toch duatleet worden was even een overweging. Maar dat zit niet in mijn karakter, opgeven is mij een onbekend woord en al zouden de redders me elke dag uit het water moeten vissen, elke dag zal ik ze opnieuw begroeten als ik voor hun neus het water induik.
Ken je het liedje nog dat we met zen allen op de schoolbus zongen tijdens een uitstap. "Zo gaat het goed, zo gaat het beter en nog een kilometer" zegt het je iets? Dit voel ik nu en moest er een vind-ik-leuk knop zijn in het zwembad ik gebruikte hem. Zo gaat het nu.
Ik passeer een recreatie zwemmer en hij zegt in zichzelf als hij me ziet "die gaat lekker". Maar hij zal er niet bij stilstaan hoeveel pijn fysiek als mentaal hieraan zijn voorafgegaan. Dit wou ik maar even melden. Volgende keer meer van dit. Hopelijk wordt al deze zever interessanter maar zoals met zwemmen, oefening baart kunst.

Gebruikersavatar
nikd
Site Admin
Berichten: 214
Lid geworden op: 28 feb 2016, 12:38

Re: Mijn eerste column.

Bericht door nikd » 21 jun 2016, 22:48

Had dit forum een vind ik leuk knop, dan gebruikte ik hem zeker nu.
Ik kan me zeker in uw verhaal vinden. Mijn eerste triathlon klinkt een beetje gelijkaardig.

Ik kijk al uit naar uw volgende column :-)

Niki

Plaats reactie