Column: ode aan de partner.

Heb je geen blog, maar wil je toch iets delen met de triathlon gemeenschap. Schrijf het hier. Een wedstrijdverslag, belevenis of ander hersenspinsel. Gooi het op dit forum en deel het wereldwijd.
Forumregels
Heb je geen blog, maar wil je toch iets delen met de triathlon gemeenschap. Schrijf het hier. Een wedstrijdverslag, belevenis of ander hersenspinsel. Gooi het op dit forum en deel het wereldwijd.
Gebruikersavatar
dennis.francken
Berichten: 15
Lid geworden op: 17 mei 2016, 13:15

Column: ode aan de partner.

Berichtdoor dennis.francken » 08 aug 2016, 18:31

Bedankt voor de liefde en steun. Bedankt voor het begrip en de aandacht dat je me geeft. Als een onthoofd paard zou ik galopperen, moest je het niet doen. Steeds afvragend voor wie en voor wat? Alleen in een wereld die hard is, een wereld die je opeist. Een landkaart waar alle wegen doodlopen, het is te zeggen, steeds op hetzelfde dode punt komen. Een rondpunt zonder afslag. Alles zou wazig zijn en twijfelachtig. Elke beslissing zou gevolgen hebben die onvoorziene krachten hebben. M'n hoofd zou barsten van migraine. Ogen waar je je eigen hartslag in voelt bonken, en die bloeddoorlopen zijn. Geamputeerde hersendelen moeten controle op me uitoefenen. Dit lukt niet, het zou te zwaar zijn. Het gevoel dat je alles geeft, maar alles lijkt in slow motion te gaan. Bedankt om op fast forward de drukken, en m'n leven op normale snelheid laat afspelen.

Atleten heb ik reeds op een 'pied de stal' geplaatst. Nu wordt het tijd dat de partner een ode krijgt waar ze meer dan recht op hebben. Dit is niet meer dan eerlijk, want de partners zijn tevens onze meest trouwe supporters. Een steun tijdens moeilijke dagen en ze geven je extra motivatie wanneer je gevoel goed is. Tijdens lange looptrainingen, als het boven de vijfentwintig graden is, gaat mijn vrouw met me mee per fiets. In het draagmandje aan het stuur draagt ze sportdrank en water mee. Zo redde ze meermaals men leven. Met lange trainingen spreek ik over twee uur of meer. Niet enkel laaft ze de dorstige, ook mentaal is het leuk en misschien tracht je uzelf een beetje te bewijzen. Niet dat het nodig is, maar toch, de sportman in u verlangt het onbewust. Tijdens de zware trainingsweken, heb je misschien een dipje. Een dipje, even de zin om te trainen verloren of om jezelf op te laden. Steeds zullen ze je steunen en de juiste woorden achter elkaar plaatsen om je toch weer frisse moed en goesting te geven.
Ik neem aan dat het voor partners van atleten of atletes niet altijd rozengeur en maneschijn is. Ze zeggen het misschien niet altijd maar het kan bijna niet anders. Veel weg van huis. Als fulltime werkende moet je volume of duurtrainingen tijdens de weekeinde doen. Zeker in de zomer, als er zonneschijn is en een terras met een lekkere gin-tonic, is het soms moeilijk verkocht te krijgen dat je zes uur gaat fietsen. Ze zeggen om vroeg te vertrekken, maar na zes uur fietsen en uitlopen heb je niet altijd de energie om nog een hele dijk met winkeltjes af te wandelen. Dit was de mooie zonnige zaterdag. Oei, nu de zondag. Op de vraag wat je vandaag gepland hebt zeg je met de lippen een beetje op elkaar mompelend "twee uur en half lopen en anderhalf uur zwemmen." Wablief is gewoonlijk het antwoord. Je mompeld het nog eens, en krijg je wind in je gezicht. Wind dat gecreëerd werdt door blaaskracht. Tja, en zo is het een paar weken aan elkaar. In de week zijn de trainingen minder lang maar je bent steeds in de weer voor die topconditie te vinden. En de partner slikt alles, zelfs tegen hun zin. Maar met de goede afspraken en compromissen lukt het vanzelf.
Als ik mijn schema maak, jaja ik maak die zelf, ik weet waarover ik spreek, dan moet mijn partner bij mij komen zitten en maken we het samen. Daar waar we reeds plannen hebben of je overdrijft hier en daar grijpt ze in. Zo is er achteraf nooit discussie. Dit is enkel tijdens de specifieke voorbereiding waar alle trainingen perfect moeten verlopen.

Partners cijferen zichzelf weg, ze plaatsen zich op de achtergrond zodat wij onze passie kunnen beoefenen. Het lijkt of we het vanzelfsprekend vinden, maar integendeel, we zijn dankbaarder dan je kunt vermoeden. Misschien wordt het niet altijd opgemerkt maar de realiteit is anders. We aanbidden de partner. Ik schrijf onder de noemer "we" omdat ik aanneem dat dit een beetje voor iedereen geldt. Atleten en atletes denken vaak egoïstisch, en onze sport (triatlon in mijn geval) verlangt dat ook. Zeer tijdrovend, en als je de tijd niet besteedt aan trainingen en rust stopt het. Zo simpel als bonjour. Het hoeft niet te stoppen als je vrede hebt met gewoon te finishen. Maar het minste ambitie, al is het een persoonlijk record, heb je discipline nodig. Een soort discipline waar de partner gewild of ongewild mee mee moet spelen. Moet is een overdreven term maar het punt is duidelijk. De atleet maakt opofferingen waar hijzelf voor kiest, de partner ondergaat het een beetje. Dit beste lezers-atleten mogen we niet zomaar laten voorbijgaan. Ik roep de regering op om een nationale dankdag in te lassen voor de partners van atleten, die sport beoefenen waar tijd en discipline inkruipt. Het spreekt vanzelf dat voetballers hier niet bijhoren.
Bedankt dat je ook nog deze zever leest en me steeds steunt op wedstrijden en al men zenuwprikkels verdraagt.

Terug naar “Lezersverhalen”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast