t'is weer winter...... nou ja, het zou winter moeten zijn

Heb je geen blog, maar wil je toch iets delen met de triathlon gemeenschap. Schrijf het hier. Een wedstrijdverslag, belevenis of ander hersenspinsel. Gooi het op dit forum en deel het wereldwijd.
Forumregels
Heb je geen blog, maar wil je toch iets delen met de triathlon gemeenschap. Schrijf het hier. Een wedstrijdverslag, belevenis of ander hersenspinsel. Gooi het op dit forum en deel het wereldwijd.
Gebruikersavatar
glen.vandevyvere
Berichten: 28
Lid geworden op: 21 sep 2016, 22:19

t'is weer winter...... nou ja, het zou winter moeten zijn

Berichtdoor glen.vandevyvere » 22 okt 2018, 21:10

Na 2 knie-operaties en de daaruit volgende perikelen moest ik vorig jaar een kalme crossduathlon-winter ondergaan.
met enkel deelname in Lembeke, Wachtebeke en begin dit jaar tussen de soep en de patatten nog eens Westrozebeke.

Van februari tot eind augustus had ik zoals gewoontegetrouw niet echt een vast training-stramien, ook met de komst van een na-komeling in het gezin was dit niet echt bevorderlijk voor trainingszin, zo erg dat er in de zomermaanden juli en augustus de trainingsarbeid wel op een erg laag pitje stond en deze vervangen werd door wat bbq's en de daarbijhorende apero's die wat uitliepen. In Augustus was ik dan nogal veel de baan op als mekanieker in de wielerploeg, waar ik ook graag de laatste ben die m'n bed op zoekt.
Tot ik op maandag 27 augustus terugkwam van de ronde van Duitsland als mekanieker en eens de laag stof van onze weegschaal blies.
Deze duidde 73,3kg.... ik kwam eraf, stapte er nog eens op.... 73,3kg. Dit was m'n effectieve gewicht. 6,3kg van mn top-wedstrijdgewicht verwijderd.
Ik heb m'n loopschoenen aangetrokken en liep meteen 15km van het verschot. Dag nadien stijf in elke vezel van mn lichaam, maar toch op de fiets naar m'n werk (20km enkele rit). het kostte wat karakter, maar tot op heden ga ik 4x per week met de fiets naar m'n werk, en met soms nog een looptraining erbij vul ik zo mijn weekdagen met sport. In het weekend pik ik 2 veldtoertochten mee om me zo klaar te zetten voor m'n eerste wedstrijd, De Reuzen van Wetteren, de XL-versie weliswaar, want we gaan enkel voor het grootste.

Ik had me net ingeschreven en de dag nadien voelde ik een pijn opkomen tijdens een looptraining. De training nadien was de pijn er terug.
Dus ik, die niet zo graag train, plaatste nogal vlotjes de loopschoenen enkele weken in de kast, tot ik 2 weken geleden besefte dat de race in Wetteren wel dichtbij kwam. Nog 4x 10 km ging ik lopen, maar dat vlotte eigenlijk totaal niet. Ik had geen zin, ik stopte na enkele km voor een wandelstrook, herbegon en wandelde opnieuw. gewoon geen zin, geen karakter om me pijn te doen op training. er valt dan ook niks te verdienen met een toertje rond de parochie te lopen, het is soms leuker te genieten van het uitzicht op de koeien.
Het vertrouwen in m'n lopen was dus vrij beperkt, maar des te meer had ik vertrouwen in m'n fietsen. Al m'n toertochten kon ik afwerken aan een hoog tempo (hoe sneller je rijd, hoe sneller ik thuis was) en niemand had me ooit voorbij gereden en ik was 4e geworden in de Ronde van Vlaanderen offroad (een 80km lange MTB-Marathon in de Vlaamse Ardennen).
Op vrijdag voor de 'Reuzen' nog rap een toertje gelopen, en dat vlotte wel behoorlijk, dus ik ging het wel zien.
S'zaterdags dan eens tot Wetteren gereden om de omloop te verkennen want op zondag is daar geen tijd meer voor. conclusie: droge, harde en vooral zeer snelle ondergrond. Het zal niet makkelijk worden.

De zondag breekt dan aan.
Voor het eerst had ik zero stress.Waarom zou ik ook, ik had de deelnemerslijst gezien.... Odeyn, Van Roy, Thijs, Nietvelt, Wuilmus, .... meedoen voor de prijzen zou er niet inzitten.

Om 10 na 11 ging het startschot voor 9km lopen, 45km mountainbike en nog eens 6km lopen.
Ik kwam als eerste in de eerste bocht. maar voor 1keer gebruikte ik m'n verstand en zette me in het pak.
Na 1 km liepen 5man aan de leiding, Seppe Odeyn, RIk Thijs, Rik Deckx, Steven Dewulf en Wazo Derouck. Wouter Wuilmus volgde als 6 en ik daar nog wat achter als 7e. Zo kwamen we ook door na 3km, m'n achterstand met de leiders was al behoorlijk opgelopen. ik kon de 2e ronde in dezelfde tred lopen en zag Wuilmus steeds voor me uit lopen. De rest was al verdwenen met de noorderzon. In de laatste 2km van de eerste run kwam Nietvelt bij me aansluiten en ging me voorbij. ik keek even achterom en zag een grote leegte. Ik moest een tandje bijsteken en 1km per uur rapper lopen dan ik eigenlijk wou om Nietvelt te volgen en zo tot bij Wuilmus te komen anders kwam ik alleen te zitten tijdens het fietsen.
we klokten met z'n 3 af op 2min 40 van Rik Thijs die de leiding had genomen. Hoorde ik dat goed? 2min 40?? dit is onbegonnen werk dus. 'ik moet proberen 6e te worden' flitste het door m'n hoofd.

Ik zette mij op kop, nam een gelletje, vroeg om medewerking, ze namen beide wel es over, maar te traag dacht ik en dan kwam plots Geoffrey Maes uit de achtergrond. De meervoudige Belgisch kampioen mountainbike was als leider bij de duo's tot bij ons gestoven en nam meteen over, ik ging met hem mee, en dacht, 'dit is m'n dood, maar ook enige mogelijkheid'.
Na een kilometer of 10 zagen we een trio voor ons uit en in een mum van tijd sloten we bij Deckx, Derouck en Dewulf aan. Nietvelt had de rol al moeten lossen. 500m verder nam ik de kop op een singletrack en ging vol. toen ik een stuk verder het asfalt opdraaide zat enkel MAes nog in het spoort van mijn Schwalbe Thunder Burt en kreeg ik een ferme boost op m'n moral. Ik reed als 3e in de wedstrijd en ik zag de wit-oranje tenue van Odeyn al voor ons opduiken, en in een stuk bergop door de plantenkwekerijen kwamen we bij hem aansluiten, net op het moment dat Seppe z'n ketting af viel. Wachten gingen we niet doen, dus met 2 verder..... voorsprong nemen op de lopers dacht ik en na 1 ronde kwam ik in het vizier van m'n vrouw en schoonvader en ik zag ze verbaasd kijken 'dien is ier al', jaja hier ben ik al en ik ga veel te hard en ga mezelf ferm tegenkomen dacht ik, maar FUCK IT....beter strijdend ten onder dan berusten in een groepje waar ik me te goed in voel. M'n schoonvader riep nog snel dat ik al ruim een minuut goedmaakte op leider Rik Thijs en 2e in de wedstrijd was. Dus nog anderhalve minuut en ja ik weet wel dat ik 2e ben, ik doe de hele wedstrijd niets anders dan tellen.
De 2e ronde vlogen we door. Toegegeven vooral Geoffrey, ik deed m'n deel, maar ik was de mindere van de 2.
De volgende passage aan de finish, na 30km, hadden we nog minder dan een minuut achterstand op Thijs. En dan bij het uitrijden van het park pssssssssssst..... LEkke band voor Geoffrey. Ik moest de laatste 15km alleen verder. Oei dat gaat pijn doen dacht ik.
Ik koos meteen voor een tempo 2km/h trager dan dat samen met m'n vroegere kompaan. Met een marge van meer als 3min voorsprong op de 3e in de race kon ik me wel wat veroorloven en ik moest tenslotte nog 6km lopen, en ging zowiezo Rik Thijs niet kunnen volgen als ik het gat toereed.

Op mijn vertrouwde veldtoertocht-tempo voldeed ik de laatste 15 fietskilometers en kwam als 2e in de wissel met 57sec achterstand op Thijs en 3min 35 sec voorsprong op Wuilmus. DIt moest volstaan om 2e te blijven dacht ik.
M'n eerste ronde lopen ging behoorlijk na de zware fietsopgave, ik verloor amper een halve minuut op Rik, makkie dacht ik. Nog maar 3km te gaan. maar toen BOINGGGGGG...... ik kreeg daar een patat om m'n oren. Dit was niet meer lopen wat ik deed, dit was de eerste les start-to-run van Evy Gruyaert. Niet wandelen dacht ik, niet wandelen.... gewoon door'lopen'... maar 500m verder, 'ik ga toch even wandelen. heel even'.
En zo dacht ik tot 3x toe.
De laatste kilometer komt eraan..... nu moet het tot de finish! ik keek achterom en daar was iemand, afhouden dacht ik. Nog enkel die 'klote' finse piste, die boomschors die aanvoelt alsof je op een springkasteel rondstapt,... maar ik kwam binnen als 2e.... ongelooflijk.
Ik had me eigenlijk nog bang gemaakt om niks. de man achter mij was een duo-loper.
De 'bronzen man' kwam binnen terwijl ik tegen de vertrouwde Wetterse nadarhekken bijkwam van m'n inspanning.

Het eindverdict was dat ik 4min 50 na de oververdiende Rik Thijs 2e werd en nog 1min 44 voorsprong had op Wouter Wuilmus.

We zo zijn we weer vertrokken met 2e plaatsen.
Vandaag doet elke spier pijn, maar Zaterdag sta ik weer klaar om 2e te worden in de Bosduathlon in Lembeke.

Terug naar “Lezersverhalen”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 0 gasten