Lopende vroedkundige

Heb je geen blog, maar wil je toch iets delen met de triathlon gemeenschap. Schrijf het hier. Een wedstrijdverslag, belevenis of ander hersenspinsel. Gooi het op dit forum en deel het wereldwijd.
Forumregels
Heb je geen blog, maar wil je toch iets delen met de triathlon gemeenschap. Schrijf het hier. Een wedstrijdverslag, belevenis of ander hersenspinsel. Gooi het op dit forum en deel het wereldwijd.
bram.decavel
Berichten: 2
Lid geworden op: 14 feb 2019, 10:47

Lopende vroedkundige

Bericht door bram.decavel » 14 feb 2019, 10:48

‘S Morgens opstaan, naar het groot toilet, ontbijten en nog een keer op de pot gaan zitten, half uurtje wat werk doen en loopkleren aandoen. Duurloop van 18 kilometer op het programma, rustig lopen, geen stress, easy peasy.

Scenario 1 (‘Houston, we have no problem’): Vertrekken aan het beoogde tempo, 18 km lopen al fluitend, thuiskomen met een hartslag van 130, 2 keer uitblazen en je bent weer uitgerust.

Scenario 2 (‘den bospoeper’): Je vertrekt zonder problemen, ‘t regent een beetje maar dat maakt het niet minder leuk om te lopen. Na 6 kilometer begin je een opgeblazen gevoel te krijgen en begint ‘iets’ te drukken. Twee scheetjes en het voelt weer comfortabel, je denkt: ‘vals alarm’.
Aan kilometer 8 begint het opnieuw, alleen krijg je nu lichte krampen, je bent bijna halverwege en op je verste punt van huis. Eerste gedacht: ‘Ik geraak wel nog thuis’, maar 200 meter verder begint het doemscenario op te komen;
In plaats van je ogen op de weg te houden, kijk je er net naast; Dixi’s zijn op dit moment pure luxe-toiletten; containers waar je achter kan schuilen zijn vergelijkbaar met wegrestaurant-wc’s; maar meestal zijn het de ‘Franse toiletten van het lopen’ die dienst moeten doen: een afgelegen bosje, net genoeg begroeid om afgescheiden te zijn van de andere sporters maar net zichtbaar genoeg om niet helemaal comfortabel te zijn.
Met het schaamrood op de wangen (die rond je mond) hurk je neer en vorm je een hoopje, hopend dat net nu niet iemand zijn hond laat loslopen.
Een ervaren loper haalt nu een paar velletjes toiletpapier boven en loopt de laatste 10km licht fladderend naar huis.
De beginnende loper trekt heel ongemakkelijk zijn broek terug aan en bedenkt of hij straks vanuit de douche zijn onderbroek in de wasmachine of vuilbak kan mikken, angst bij ieder druppeltje zweet dat via de rug naar de bilspleet glijdt…

Scenario 3 (‘de bevalling’): De duurloop van 18 kilometer is niet willekeurig gekozen, 18 is namelijk het dubbel van 9 en hoe lang is een vrouw alweer zwanger voordat een kindje ter wereld komt: juist, 9 maanden.
Dit scenario is het dichtst wat een man ooit bij een zwangerschap en bevalling kan komen, mijn inziens.

Eerste trimester, kilometer 0-6: Het loopje gaat goed, de eerste 6 kilometer is er soms wat last van maagzuur, een pijntje hier en een steekje daar maar niets om je zorgen om te maken. Het tempo zit goed en je begint een beetje te zweten, de hartslag begint zijn normale niveau te halen.

Tweede trimester, kilometer 6-12: Je begint een beetje een vol gevoel te krijgen in de buik en hier en daar vliegt er wel eens een verlichtend luchtje onderaan weg. De benen worden zwaarder maar het lukt nog goed om de training af te werken. De kilometers tellen snel op en je bereikt ondertussen het keerpunt, gewoon naar huis keren en dit was de gemakkelijkste zwangerschap ooit.

Derde trimester, eerste deel, kilometer 12-16: Het zware gevoel begint echt te drukken op jouw endeldarm, de gewone looppas wordt iets breder en het wordt bijna ‘Odeyn-achtig’. Het zwaartepunt van het lichaam verlegt zich nu naar achter en je begint in een eendenpas te lopen. Voorlopig zit het tempo nog goed, maar je weet dat je dit niet lang meer kan volhouden. Je zweet meer dan normaal, maar voelt wel koud aan. Lucht laten vliegen durf je al een tijdje niet meer.

Derde trimester, tweede deel, kilometer 16-18: Het kindje is bijna volgroeid, levensvatbaar en wil er uit.
Bij kilometer 16,5 krijg je de eerste voorweeën, de endeldarm geeft een kleine contractie om aan te tonen dat de bevalling in gang kan worden gezet. Vanaf nu worden de weeën geteld, niet in ‘hoeveel tijd’ er tussen zit, maar ‘hoeveel meter’.
Gelukkig hoeft de opening hiervoor niet gemeten worden, want die moet ten allen tijde zo klein mogelijk gehouden worden.
Bij kilometer 17 vinden de eerste echte weeën plaats, een stevige contractie van de endeldarm, voorlopig 100% gecounterd door de sluitspier. De contracties komen terug de volgende 300 meter, lopen is nu eerder een auditie voor ‘the ministry of silly walks’, een stevige contractie van de sluitspier en we kunnen weer 200 meter verder, nog 500 meter te gaan. Nog één na 200 meter, en nog één na 150meter. Met een stevige eindwaggel wordt de deur bereikt, en dan begint het aftellen, het persen kan bijna beginnen.
10, sleutel in het sleutelgat,
9, deur gaat open,
8, deur gaat dicht,
7, schoenen uit,
6, broek open,
5, broek af,
4, onderbroek af,
3, licht aan,
2, zitten,
1, persen.

En vergeet nu vooral niet op stop te duwen op je sporthorloge.

Plaats reactie