Onze bloggende atleten

Yuppies on tour part 1: Egmond

Seppe Odeyn 19 hours 51 min ago
Weinig mensen weten het maar de world tour 2018 heeft ook zijn eigen playlist. Een verzameling van de kampliedjes van elk gedeelte van de world tour zeg maar. Nu ben ik soms krampachtig op zoek naar die hit die ik associeer met elk hoofdstuk, zoals ook nu bij de start van onze Yuppies on tour. Hoe meer je dat probeert te forceren hoe harder dat ook kan tegenvallen. Ik had zelf op voorhand gedacht aan: The first cut is the deepest van Sheryl Crow. Dat leek me een prima nummer om de eerste wedstrijd in Egmond te omschrijven. Nog even een leuke link bedenken met die ex van haar, die andere 7-voudig winnaar: De Lance en klaar. Mezelf vergelijken met Lance zou misschien wat overdreven zijn. Er zijn namelijk wel wat niveau verschillen tussen ons. Die man zwemt namelijk een pak beter. Maar toch  de playlist was al aangevuld nog voor we naar Egmond afzakten voor de beachrace op zaterdag, de halve marathon op zondag en uiteraard het combiklassement van beide! Maar ik zal jullie zeggen wat  de soundtrack was toen ik samen met 3500 andere het strand op draaide richting de pier: De Oude man en de zee. Want ja beste lezers Seppe Odeyn wordt oud. Ik zal dat  even staven met wat bewijslast: Ik begin namelijk tegen mijn fiets te praten. Daar ik uiteraard met mijn favoriete fietsenmerk Orbea rij is dat in het Odeyn-Spaans: I’am getting old mi hombre zeg ik dan of Johhny la genta esta muy locca als we met zen allen naar de eerste natte bocht sprinten. Maar ook oud worden want ik kan niet meer mee in de start en ik vind dat ze niet meer in waaiers kunnen rijden tegenwoordig. Want hoezeer ik Dana Winner haar oeuvre ook had willen volgen het was verdekke geen westenwind Dana maar kutwind recht uit de zee en dus waaiers op het strand of tewel Wamos a la playa.  De oude man zat in waaier drie (wamos tres) in het gezelschap van beachboy de smalle. Die jongen moet ondertussen ook beginnen vinden dat ik oud word, ik betrap mezelf erop dat ik in de auto telkens tegen hem begin te zagen dat dat toch geen muziek meer is op de radio, maar commerciële rommel. Dat trekt allemaal op elkaar en dan gaan ze een nummer uit de jaren 90 nog eens verkrachten door er een beat op te zetten en weet ge wat ik mij eigenlijk afvraag smalle? Draaien ze dat tegenwoordig op de oude markt en hoe moet ge daar dan wel op dansen? Alsof dat nog niet genoeg was voor de Smalle werd waaier 3 nogal bruut uiteengeslagen door een valpartij, iemand reed tegen mijn achterwiel viel en sleurde een man of 5 mee in zijn val waaronder dus de Smalle. Een beetje dubbel want ik haalde dan wel mijn gelijk: ik zei het dat ze tegenwoordig niet meer in waaiers kunnen rijden maar aan de andere kant heel wat wagonnetjes weg die ons misschien wel bij waaier twee hadden kunnen brengen. Het liep overigens goed af. Zoals dat in de tour ook wel eens gebeurt als je uitgeschakeld wordt in de eerste week moet je de tactiek veranderen en in plaats voor geel voor het bergklassement gaan. De Smalle reed het snelst de duin op en pakte de bollen voor onder andere Lars Boom. In Nedeland betekent dat uiteraard heel wat want dat is het land van de bollen: witte bollen, bruine bollen, krentenbollen, tulpbollen, kaas uien bollen, bakkersbollen,.. en dat kost bijna niets hé.  Maar terug naar waaier 3a. Waar we de pier bereikten en dus keerden. Ik was ondertussen opgewarmd en kon standhouden met 5 man. Met onder andere ook Yennick Wolthuizen, vorig jaar 2de in de combi en Nederlands kampioen duathlon.  We speelden wat haasje over op de terugweg naar Egmond maar bereikten uiteindelijk in hetzelfde groepje de finish. Ik werd 51ste en had 5 seconden voorsprong op Yennick in het combiklassement.
Qua recuperatie heb ik na 3 jaar de juiste formule nog niet gevonden. Ik besloot het eens iets anders aan te pakken en ging met de coach zwemmen. Prima zwembadje daar in Alkmaar. 50 meter bad, snelle glijbaan en cafetaria waar ze chocomelk met slagroom hebben en vaasjes pils voor de coach.
Oud worden heeft ook zo zijn voordelen. Een gehandicapte kaart bijvoorbeeld maar ook ervaring. Ervaring in combi klassementen zowaar. We bekeken de uitslag van de beachrace en de coach en ik bijgestaan door nonkel google besloten dat 1.14 zou volstaan voor winst al moest ik dan ook wel Yennick achter me laten.  Terug naar het strand. Daar waar ik de dag voordien nog doceerde in de waaier kunde moest ik nu constateren dat het nooit te laat is voor een bijscholing. Ik kende namelijk de Russische waaier al. Waar  iedereen zijn voorganger duwt behalve de koprijder die voor windbreker moet dienen. Ik ken ook de mongolenwaaier waar ik spijtig genoeg iets te veel deel van uit heb gemaakt. Maar de Keniaanse waaier was me onbekend. Blijkbaar kan je dus ook in waaiers lopen. Ik startte op mijn 1.14 tempo en zag het dus voor mij gebeuren. Jaja ik ben ondertussen klaar voor mijn doctoraat waaiers aan de universiteit van Egmond. Ik kon na 7 km het strand verlaten en had Yennick achter me kunnen laten. De duinen door en terug naar Egmond. Iets voor op mijn schema. Nog de gekende bloedweg over om te finishen als 53ste in 1u13.15. Genoeg voor de 3de winst op rij in het combiklassement.
 
Nu vind ik het zelf heel moeilijk die overwinning in het combiklassement in te schatten. Langs de ene kant voel ik me king of the combo. En klop ik toch maar mooi twee duathlon toppers. Maar soms besef ik ook dat ik wel twee dagen naar huis wordt gefietst en gelopen door de toppers in het vak. En ja je kan dan zeggen dat je multi getalenteerd bent. Maar voeg er een 3de sport aan toe, zwemmen bijvoorbeeld en mijn kingdomship ziet er al heel wat anders uit. Eén ding weet ik zeker: Wat ga ik een cynische oude man worden. Met Thomas Cremers op 2 in het combiklassement staat de jeugd ook al klaar. Graag sluit ik dan ook af met mijn all time favoriete oudemannen zin: Och snotneus ik won al koersen toen gij nog in de pampers zat! 

Marathon Trail Olne "Le trefle a 4 feuilles"

Niki Devoldere 2 days 6 hours ago
13 January 2019

Na mijn inactiviteit in augustus en september koos ik er voor om weer eens opnieuw rustig op te bouwen en wat basis te leggen, zeker in wat mijn lopen betreft. Daarom leek het me leuk om deze winter terug te keren naar mijn oude liefde, het traillopen. Via 2 halve marathons en een 33km had ik deze marathon in Olne als ultieme doel gekozen. We keren graag terug naar Olne. Ik was er een 20-tal jaar geleden al bij tijdens de eerste editie van deze marathon.

Wedstrijduitslagen 2019 Ultron team Ronse

Sam Willems 3 days 23 hours ago
Datum wedstrijd plaats uitslag

Jaaroverzicht 2018: The World tour

Seppe Odeyn 1 week 1 day ago
Jaja de Hel is ondertussen verteerd: Het is zo vreemd om terug gevoel te hebben in je vingers en zelf je schoenen te moeten aandoen. Dat herstel gaat wel elk jaar minder goed. Vroeger dronk ik vlot mijn hel overwinningen in Chimay maar tegenwoordig gaat dat wat moeizamer... Ondertussen zijn we terug mobiel en kon ik mijn jaar afsluiten met nog 2 wedstrijden. Beginnende met de Kerst strandrace in Bredene. Waar ik het laatste restje Kastelse modder uit mijn longen wrong. Om dan vervolgens nog de corrida in Leuven te lopen. Ik liet me nog omkopen om te starten door Koen Lintermans in ruil voor een Chimay beloning. Foto Be Movi Nu ben ik al enkele dagen bezig om de symboliek te vinden tussen die laatste wedstrijd en mijn jaar 2018 om een mooi bruggetje te hebben naar mijn jaaroverzicht maar die corrida was zo vreemd dat je daar geen brug op kan bouwen dus gewoon de feiten: De Corrida was 12km lang. De eerste 8 lopers worden de verkeerde weg opgestuurd. 7 van de 8 eindigen met minder als 12km en Seppe Odeyn heeft er 15 gelopen. De bekroning achteraf tot Chimay man van het jaar met de nodige natura prijzen maakte veel goed. De brug maken laat ik aan jullie.  2018 was natuurlijk het jaar van de world tour van Stefaan en mezelf. Mijn GSM staat intussen vol met selfies van onze beide koppen met op de achtergrond: de skyline van Dubai, de Trump tower, de bereden politie in New Orleans, de Baltische zee of de mist in Egmond. Jaja ik denk dat we onze taak als vakantiereporters wel hebben volbracht. Sportief gezien was het een minder jaar. Uiteraard er was dat leergeld dat ik graag betaalde in de Ironman wedstrijden. Maar natuurlijk had ik op meer gehoopt dan  een 11de en 13de plaats in Tallinn en Lanzarote en een verdere plaats in Texas. Het was ook het jaar van de dubbele hamstringblessure en van de opgaves met als dieptepunt het Wk in Zofingen. Er kwam wat tegenslag aan te pas maar even goed hebben we ook fouten gemaakt in de voorbereiding op het drukke programma. Echt redden kon ik mijn jaar niet meer maar afsluiten met nummer 7 in Kasterlee verzacht de pijn wel wat. Ik zeg dan ook liever dat Kasterlee al het begin is van mijn 2019 jaar. Het jaar van de ommekeer, de wederopstanding jaja zelfs het woord comeback durf ik hier neer te pennen. Geleerd uit onze fouten en klaar om de lijn van Kasterlee door te trekken. Over hoe 2019 er precies gaat uitzien kom ik later nog op terug.  Het zal zeker geen 2de world tour worden. Aangezien er heel wat papierwerk aan te pas komt om het label World tour te mogen gebruiken. Als primeur geef ik wel de titel van volgende blog: Yuppies on tour: Part 1 Egmond aan zee!  Rest me enkel nog de 2018 awards uit te reiken en jullie het allerbeste voor 2019 te wensen:

Koudste zee van het jaar: Baltische zee
Woord van het jaar: Yuppie
Spotify playlist van het jaar: Retro arena top-500
Beste afterparty: New Orleans Jazz Fest
Toertocht van het jaar: Aarschot (RIP Sikke)
Training van het jaar: Malteni bootlegger ultra cx waar ik toch een kleine 12uur voor nodig had.
Duikbootmuseum van het jaar: Tallinn
Beste stoverij: Belgian café in Souk Madinat Jumeirah in Dubai

Crossduo-athlon Spa

Niki Devoldere 1 week 2 days ago
07 January 2019

Na de 3de plaats vorig jaar, werden we met het team opnieuw uitgenodigd naar deze originele crossduathlon. Dit is er eentje waar je met 2 de hele wedstrijd samen moet blijven. Door ziekte in de kerstvakantie zag ik er echt tegenop. Bovendien ben ik al de ganse tijd met rustige looptrainingen bezig, en nu was ik gekoppeld aan ons nieuw team lid Wim De Coene, die vorig jaar onderandere WK powerman in onze leeftijdscategorie werd.

November-December 2018

Sam Willems 1 week 5 days ago
Beste vrienden, Op 1 november stond de halve marathon van Berlare op het programma, niet echt mijn afstand maar 1 x per jaar wil ik toch mijn grenz

Blèten

Mieks vertellinkjes 1 week 5 days ago
Een nieuw jaar, het zet aan tot goede voornemens, nieuwe beginnens (of hoe zeg je een nieuw begin in het meervoud?) en tot inzichten. Aan goede voornemens waag ik mij niet meer en jaren van “mindfulness” en consoorten leerden me dat elk einde een nieuw begin is. Elk jaar, elke maand, elke week, dag, elk uur, elke minuut, seconde. Laat ik dan maar een inzicht met u delen. Nu ja, inzicht, een feit eigenlijk.Ik ben een blètekoesseEen grote blètekoesse (anderstaligen, raadpleeg het Tielts woordenboek). Ik ween dus voor het kleinste. Tranen met tuiten. Van verdriet. Van geluk. En ook vaak zomaar. Een huilebalk dus.Terwijl ik deze tekst aan het schrijven ben, besef ik dat ik helemaal niets over het fenomeen “huilen” weet. Een korte zoektocht op het web brengt me tot een zeer bevattelijke uitleg. Akkoord, “maar” in de Nina, maar laten we nu vooral niet elitair en denigrerend gaan doen. Volgens de professor die in het artikel aan het woord is ben ik hulpeloos. Ja, echt.Ik weet het, ik heb de perceptie tegen, maar geloof me, ik ben een hulpeloze blètekoesse volgens de professor. Omdat hulpeloos niet meteen het predicaat is dat spontaan bij u op komt om mij te typeren heb ik het zelf even voor u opgezocht. “hul·pe·loos (bijvoeglijk naamwoord), niet in staat zichzelf te helpen”. Vooraleer u hier massaal de slappe lach krijgt, de dikke van Daele heeft altijd gelijk. Wat me naadloos bij het TV-programma “wat als” brengt. Sta me deze zijsprong even toe: “Wat als de Dikke van Daele een klootzak was”, hilarisch.Ik ben hulpeloosEven serieus nu. De professor in het artikel stelt dat ik huil om aan te tonen dat ik een situatie niet aankan, me machteloos voel en overweldigd ben door bepaalde gebeurtenissen. Dat mijn huilen een schreeuw om hulp, steun en troost is. Zijn woorden. Stelling waarin ik me helemaal kan vinden. Want hoe zalig is het om getroost te worden als ik verdrietig ben, om me veilig te voelen in jouw sterke armen, om me gesterkt te voelen door de mensen in mijn omgeving. Fijn. Daar wil ik graag een traantje voor laten. Zijn bewering dat ik huil van geluk omdat ik overweldigd ben en niet meer weet hoe ik mijn emoties anders moet uiten dan door te wenen, durf ik zachtjes te weerleggen. Aan woorden heeft het me nooit ontbroken. Als ik boos of diep teleurgesteld ben, ja, dan is mijn stilte oorverdovend. Maar in de dagelijkse omgang kan me bezwaarlijk een onvermogen om me verbaal te uiten worden aangewreven. Wel in tegendeel. Taal is één van mijn wapens en om woorden zit ik zelden verlegen.Tot tranen toe bewogenEn toch ween ik. Om de eerste krokus. Bij het zien van een zonsondergang. Wanneer na een spannende wielerwedstrijd de winnaar zijn armen in de lucht steekt aan de meet. Als ik hardloop en besef welk een chanssard ik ben. Bij de pakjes aan de kerstboom. Altijd, quoi. Nu ik toch confidenties doe, dan maar meteen één van mijn grootste. Al 15 jaar kijken wij als gezin gezamenlijk naar “Brother Bear” na onze jaarlijkse zomervakantie. Traditie. Sorry meisjes, dat dit even jullie “chill” aantast (“cool” mag je niet meer gebruiken, dat is zeer “oldschool”, wie tieners heeft weet dat gewoon. Als je als ouder echter het woordje “chill” in de mond neemt dan ben je eigenlijk ook niet goed bezig, maar soit.). Brother Bear met frietjes van het frietkot dus. Heerlijk. En elk jaar weten die kadetjes (van ondertussen 20 en 22- tijd vliegt) precies aan te geven op welk moment er bij mij traantjes vloeien. En dan lachen we samen. Hulpeloos is dit niet beste professor. Wel integendeel. Warm, sterk, mooi, krachtig, heerlijk, ... kies maar. Alles behalve hulpeloos.Waarom?Gezond ook, als ik het artikel mag geloven. Mijn tranen doden bacteriën, zorgen dat ik beter zie en verwijderen toxines. Laat mij maar een blètekoesse zijn.Intrigerend wel dat huilen. Dat dieren dat niet doen, bijvoorbeeld. En dat we eigenlijk niet weten waarom mensen wel. Dat boeit me. Misschien moet ik me wel aansluiten bij Darwin, die stelde dat tranen geen enkel nut hebben. Een foutje in de natuur? Neen, we komen er wel achter. Ooit. Misschien is het wel de nieuwe energiebron waar we zo naar op zoek zijn? Of worden onze tranen ooit diamanten. Of de zoutwinning van de toekomst. Of...Zot? Wellicht. De dikke zegt hierover: “zot (bijvoeglijk naamwoord, bijwoord; vergrotende trap: zotter, overtreffende trap: zotst) mal, dwaas, gek.” Maar dat is voor een ander vertellinkje.

Jaaroverzicht 2018 in vogelvlucht

Jan Goddaer 2 weeks 4 days ago
2018 loopt op zijn einde. Op de wedstrijdkalender staat momenteel niks in fluo. De feestmaaltijden volgen elkaar in hoog tempo op. Het weer is grijs en koud. Dus tijd om terug te blikken op het afgelopen seizoen.


2017 eindigde met een linker enkel aan flarden. Gescheurde enkelbanden en een botoedeem. Vooral het botoedeem baarde me zorgen. In de boekjes las ik dat het herstel varieerde tussen de 6 à 12 maand. In het slechtste geval werd 2018 een verloren jaar. In het beste geval kon ik vanaf de vakantiemaanden terug mijn ding doen. Ik draaide heel snel de knop om en nam van de gelegenheid gebruik om in mijn laatste jaar als H40 nieuwe horizonten te ontdekken.


Zo nam ik samen met Korneel Lagae, in duo, voor het eerst deel aan een beachrace, stond ik voor het eerst aan de start van een meerdaagse MTB raid, de LCMT en nam ik deel aan verschillende MTB endurance races. Dit alles met wisselend succes. Door het zand klieven was leuk. De LCMT werd een DNF en de endurance races in Wallonië waren altijd een feest.


Tegen doktersadvies in stond ik in februari en maart aan de start van respectievelijk de Inferno Sandman Xduathlon en de Xduathlon van Lac de l’eau d’heure. Ik werd in beide wedstrijden derde bij de H40 maar kreeg steeds een hamstringblessure als toetje er bovenop. Reden was overbelasting van de rechter hamstring ten gevolge van een andere loophouding door de pijnlijke linker enkel. Hoe het lichaam een kinetische keten vormt...


Het zou duren tot juni alvorens het lopen een beetje lukte. Halverwege juni stonden de 55,5 triathlon van Wanze en de Xtriathlon des Shark (Couvin) op het programma. In Wanze kon ik als derde H40 finishen en in Couvin werd ik 5de H40. Een geslaagde rentree.


Vanaf juli kon ik eindelijk pijnvrij lopen en begon het tij te keren.
Zowel tijdens de Xtriathlon van Butgenbach als deze van La Gileppe werd ik 3de H40 en presteerde ik terug op niveau.


Net als vorig jaar won ik de Xtriathlon van Watrissart S bij de H40 en de Sandman Xduathlon S overall.


Het jaar sloot ik af met een beachrace en een trailrun in Oostduinkerke. Vooral de trailrun in het Oostduinkerkse zand was een succes. Ik kon er als eerste H40 finishen.


Ondanks een valse start kon ik 2018 toch in schoonheid afsluiten!


2019 wordt mijn eerste jaar bij de H50. Pfff. De categorie van de medioren om het mooi te zeggen...
Dat ik ouder word betekent niet dat uitdagingen er minder op worden.
Zo staan volgend jaar de Grand Raid Nisramont, BeMC, les Chemins du Soleil als nieuwe uitdagingen op de agenda samen met het gebruikelijke du- en triathlon programma.


Op naar 2019!


Trail de Noel (Hombourg) 33km

Niki Devoldere 3 weeks 2 days ago
22 December 2018

Toen ik de aankondiging van deze wedstrijd zag passeren was ik meteen verkocht. Hombourg is vlakbij de camping waar wij staan en behoort dus tot mijn trainingsgebied. Ideaal om mij te motiveren in de winter voor mijn duurlopen en ook ideaal om dat weekend eens te gaan kerstmarkten in Aachen. Een blik op het parcours had me ook al doen watertanden. Ik was benieuwd hoe ze bepaalde stukken zouden verbinden.

Part 11 of the World tour: De Hel

Seppe Odeyn 3 weeks 4 days ago
Laat me even de toestand schetsen waarin ik me bevond aan het begin van deel 11. En hoe beter schetsen  dan met een korte dialoog bij Kine Kjell:  Je nek en rug zitten redelijk vast, ben je soms gevallen?  Ja Kjell ik ben van mijn voetstuk gevallen en dat doet pijn.
Die nek en rug waren redelijk snel terug in orde. Maar de ontgoocheling van het WK was toch een zware klap. Dat dat eventjes pijn ging doen had ik ook wel zien aankomen. Maar eenmaal in het dal gekomen dacht ik daar toch weer snel uit te klimmen. Ware het niet dat mijn liefde voor aardrijkskunde me al snel de ernst van de situatie deed inzien. Zo herinner ik me nog de top aardrijkskunde vraag uit het middelbaar: Teken de verschillende dalen. Makkelijke vraag ook want het woord zegt hoe het dal eruit ziet. Een U en V-dal, spreekt voor zich. Maar na een week of 3 voortsukkelen besefte ik dat ik me in een vlakbodemdal bevond. Het woord zegt het hier ook en het zou dus even duren voor de weg terug wat omhoog zou gaan. 
​Ondermeer in de uitgestrekte vlakte van dat dal: DNF in de reuzen van Wetteren door materiaalpech en DNF in de halve marathon van Kasterlee door een hamstringblessure. 4 weken voor de hel was dat heel moeilijk. Ik was de World Tour al begonnen met een hamstringblessure dus de cirkel was op dat vlak redelijk rond. Maar kom meetkunde heeft me dan weer nooit geboeid dus ik lag niet direct wakker van een cirkel.
Eerste zorg was uiteraard fit aan de start geraken. Tweede probleem was dat ik door mijn dal periode ook nog wel wat looptrainingen nodig had om voor mijn 7de overwinning te kunnen strijden. Het werd dus een moeilijke voorbereiding in de laagvlakte waarin het niet makkelijk was een combinatie te vinden tussen voldoende te herstellen en toch nog de nodige trainingen te doen. Fietsen ging wel goed ik reed de beachrace van De Panne en Koksijde en kon in die laatste nog de King of the Beach combiklassement winnen. 2 weken voor de Hel kon ik dus een halve marathon lopen na een beachrace.  
In mijn 8ste deelname aan de Hel kon ik toch nog een vakje afvinken: sneeuweditie. Niet veel weliswaar maar er lag toch een mooi sneeuwtapijtje bij de start om 8uur. Mijn hamstrings vonden dat minder plezant maar als je elke spier in je lichaam hun zegje moet laten doen waar zijn we dan mee bezig?
15km lopen in de sneeuw is redelijk belastend voor het gestel. Ik bleek er ook nog eens slecht in te zijn of niet de juiste techniek te hebben? Bart Borghs, Geert Lauryssen en Rik Thijs hadden duidelijk voor de ijsbreker techniek gekozen en liepen al heel vroeg weg van me. Ik had voor de tennisraketten onder je schoenen techniek gekozen wat me dus al snel alleen bracht. Tijd om een eerste keer mijn hulplijn te gebruiken want ook dit jaar was de Odeyn crew weer ter plaatse. Bobby nam de peptalk in het eerste lopen voor zich en gaf me nog snel de profetische woorden mee dat het een koude dag zou worden, Gooik toestanden. Gooik staat namelijk bekend om zijn microklimaat. Als ze daar in het voorjaar een koers organiseren is het net boven het vriespunt en regent het een ganse dag.  ​Ik nam dus mijn tijd in de wissel om alles goed dicht te doen en mijn schoenen vast te draaien nu ik nog gevoel had in mijn vingers. Eenmaal op de fiets kan ik jullie bevestigen dat een witte Hel net hetzelfde is als een witte Kerst: alleen maar mooi op een postkaartje. Verder pure miserie te beginnen met dat sneeuw nogal kan schuiven. En ik had dan nog het geluk dat er 3 jongens voor mij al een spoor reden in de Kastelse bossen zodat ik toch wist waar ik moest rijden. Ik was wel voorzichtig die eerste ronde en zat iets meer dan 3 minuten achter op leider Geert maar 1.30 op Rik en ik was Bart al voorbij gereden. In de 2de ronde vond ik dan het goeie ritme en was er al een iets breder spoor getrokken zodat het ook iets minder begon te schuiven. Bij het ingaan van ronde 3 hoorde ik dat Geert had opgegeven en zag ik Rik een 20 tal seconden voor me rijden. Ik kwam aansluiten bij Rik maar zag hem na een lastige strook niet meer in mijn wiel zat. Ik reed dus op kop en zag het parcours nu meer en meer veranderen in zware modderstroken gecombineerd met dooiwater, zo’n dingen zie je niet op je witte kerstkaart natuurlijk. Het was inderdaad koud Bobby, maar verdekke mensen ik heb dit jaar in de Baltische zee gezwommen tussen de ijsschotsen, ik kan daar wel tegen. Bij het ingaan van de laatste ronde was ook Rik uit de wedstrijd verdwenen en was Kevin Van Hoovels mijn eerste achtervolger op 4 minuten. De laatste ronde kreeg ik het echt lastig. Mijn benen hadden koud en ik had niet meer de nodige power voor alle korte klimmetjes. Eten pakken uit mijn achterzak was door mijn gevoelloze handen veranderd in een grijpmachine in het lunapark. Je knijpt je hand dicht haalt hem weer en hoopt dat er iets in zit. Zoals bij elke avonturier begon ook de eenzaamheid te wegen, ik had echt nood aan iemand die zei: ge staat ni plat ze, het zijn u benen!
Eindelijk in de wissel was ik wat duizelig, maar Bobby kreeg mijn schoenen uit en aan. En voor ik het wist was ik al aan mijn laatste 30 loopkilometers begonnen. Ik had wel wat voorsprong verloren en had nog 1.40 op Kevin. De Odeyn crew was nu bij mij in de klassieke rolverdeling: DJ Birger, chrono Smalle, Fixer Bobby en gast Roussel. Ze loodsten me door de moeilijke eerste kilometers bijgestaan door de betere beats. De tijdsverschillen liepen al snel op. En na 15 kilometer lopen had ik 10 minuten voorsprong. DJ Birger gooide er zowaar een verzoekje tussen van mijn dochter. Lopen als een beer was een zeer toepasselijk nummer!
Mijn hamstrings besloten het toen nog wat spannend te gaan maken door zich even aanwezig te melden. Ik liet mijn tempo serieus zakken en begon de kilometers af te tellen. Op het einde dubbelde ik Bart Van De Water. De man die mij in mijn eerste hel nog de weg wees en een trapje hoger stond op het podium. Voor mij was dat een heel speciaal moment omdat ik plots besefte hoe lang ik dit nu al doe en hoe lang het ook maar goed blijft gaan. Mijn 7de rode loper moment als winnaar blijft nog altijd even bijzonder. Kevin werd 2de en Sikke Van Roy 3de . 
Het leuke aan de hel zijn de vele verhalen achteraf: Te beginnen bij mijn eigen vrienden en familie. De coach Stefaan maakte zijn heldebuut. Enorm veel respect voor hem, na zijn grote Kona droom doortrainen om samen met mij in de Kastelse modder een punt te zetten achter onze World Tour. Nog een debutant mijn zus Joke rijd nog maar een 3 tal maanden met de MTB en bracht haar Hel tot een goed einde met een indrukwekkende laatste loopproef werd ze heel knap 3de dame. En ook onze pa kwam ongeveer samen met mijn nonkel aan na een lange dag!
Maar ook die andere verhalen die je de dagen nadien meekrijgt zijn indrukwekkend. Er was tegenslag voor Geert Lauryssen met een spierscheur in zijn hamstrings, Ward Vander Meiren scheurde zelfs zijn achillespees en moest geopereerd worden. Veel beterschap mannen! Wim De Coene zag niets meer door de koude op zijn netvlies maar bereikte wel de aankomst. Ja het was weer een heroische editie waar zelfs Sporza aandacht voor had dit jaar.
​De world tour zit erop en we kunnen plannen beginnen maken voor volgend jaar!

Pages