Onze bloggende atleten

Paniek in de keet

Kasper Lagae 1 day 16 hours ago

Op 1 of andere manier stond ik vrij relaxed aan de start. Gezonde stress. Of was het Pauline die al mijne stress wegtrok omdat zij zodanig zenuwachtig was voor hare race, dat het bij mij niet meer opviel. Wie zal het zeggen.

Goed 14u30. We duiken in het veel te koude water. 15 graden. Zeveraars. No way, dit is kouder.
Maar goed.
Copain Berrie komt naast me liggen op de eerste rij.
We starten en op rechts vliegen ze vol weg.
Ikzelf blijf naast Bert hangen maar we zwommen een strak tempo.
Tot…

Na een 200 tal meter krijg ik een zeer benauwd, benard gevoel, ik kon niet meer in de diepte kijken. Alles zwart. Hyperventileren en plots zeer angstig. Alsof er 30 atleten op me sprongen. Ik stopte met zwemmen.
Schoolslag en dan eventjes op mijn rug laten drijven. Ik wou zo snel mogelijk naar de kant. Ik panikeerde immens. Schrok van mezelf.
Goed ik herpak me en vat rond positie 25 het zwemmen terug aan.
Ik raak in het ritme en zet ondanks alles 10de voet aan wal.
1’30 achter de leiders
1’ achter de achtervolgers.

Ik wissel zeer vlot, ondertussen tikt copain Berrie tegen de kont. In volle wedstrijd. Berrie durft da.
Nummer aan, rode pot op de kop, wissel uitspurten. De velo op en gas. Vanaf de eerste meters vond ik een zalig tempo. De hendel open en bustelen op de zwette.

Enkel maar mikpunten voor me. Ik haalde ze 1 voor 1 in en liet ze ook meteen achter. Ik sluit aan bij de achtervolgers.
Goris, Clijsters, Van Hamme, Dircken.
De schuif open Dircken en Van Hamme blijven hangen. Laats genoemde nestelde zich zeer dicht. Te dicht. Hij wou waarschijnlijk zien met welke tubes ik reed … Stayeren heet dit, terwijl Geel non drafting is.

Soit.

Doorbustelen. Ik haal Lemmens en Wera in. Ook hier wou laatstgenoemde mijn merk van tubes zien. BOYS TZIJN VELOFLEX TUBES. Bij deze. Na 20km kom ik door als leider.

Ik probeer op allerhande manieren weg te rijden maar als je van
10m, 5m maakt en dit in combinatie met een veel te lakse arbiter … mission impossible.

Andermaal Soit

3km voor de wissel kreeg ik ze er toch af. Laat. Veel te laat. Enkel Dircken volgde op de correcte afstand (zoals hij ook de hele wedstrijd deed). Ik duw af en zie 43,2 gem staan op net geen 40 km. Mooi gestampt met die smalle pootjes.

De wissel binnen poeffen als leider, een wissel als uit de boekjes en weg. De grijze haarband aandoen en meteen ritme zoeken. Na 3 km haalden de slepers mij in en lopen gestaag weg. Na 6 km haalde fenomeen Hemeryck mij in en liet me ter plekke. Alles bleef binnen de minuut en ik liep met een lichte ontgoocheling onder de boog.
4de verdikke. Er zat meer in. De drang naar winst is immens.

Goed, eventjes bekomen. 2 minuutjes  afzijdig houden. Vloekje links, vloekje rechts, vuistje tegen de vuilbak. Oké uit de tunnel komen en iets halen om te drinken. Ondertussen was Pauline de perfecte soigneuze. Ondanks ze zelf koud had maakte ze dat ik het zeker niet had.
Bedankt.

Conclusie van Geel.
Stayeren zal er nooit uit raken als de arbiters niet ingrijpen.

Noot aan mezelf.

Paniek momentje … vanwaar komt het? Ik weet het niet.
Maar.
Zwemmen moet beter. Het fietsen is fantastisch en het lopen is aan het komen.
Olympische kalmte en gefocust verder trainen

Merci aan de supporters maar vooral toch aan Pauline.
Ze nam deel aan de sprint triatlon. Hare eerste race.
Na een goed zwemnummer, een sterk fietsnummer en een prachtig loopnummer kwam ze als 13de over de streep. Ondertussen verzorgde ze het entertainment voor en na de wedstrijd.

Vuistje dabei.

Veel leesgenot
De Phil

Bloed, zweet en tranen in Leuven.

Matthias Allegaert 2 days 13 hours ago

Leuven, een prachtige stad met een geschiedenis die al teruggaat tot in de negende eeuw. Met bezienswaardigheden als het stadhuis, Het Groot Begijnhof en de Grote Markt, een ideale citytrip. Daarvoor waren we echter niet naar Leuven afgezakt. Maar wel om een kleine vier uur af te zien om en rond deze historische stad.

Leuven ligt langs de Dijle, maar toch zwommen we in het meer van Rotselaar. De reden is mij onbekend, maar ik vond het zeker niet erg. Het water in het meer leek me echt van superbe kwaliteit, dat maakt het natuurlijk des te aangenamer om in af te zien.

Want afzien, dat stond mij echt wel te wachten. Om 11 uur stipt, nog maar zelden meegemaakt dat een triatlonwedstrijd stipt begint trouwens, gingen we van start voor 1.9 km zwemmen, 80 heuvelachtige kilometers fietsen en 20 hobbelige kilometers lopen. Voor de niet-kenners, een halve triatlon dus.

Ik startte helemaal vooraan en maakte na een snelle eerste 500m deel uit van het eerste groepje van 6 zwemmers. Ik kon het tempo net aan en wist dat ik bezig was aan een sterk zwemnummer. Bij de voorlaatste boei verloor ik even het contact en zwom dan de rest net achter het vijftal. Als zesde kwam ik op korte afstand uit het water. Zonder badmuts, dat wel. Want die verloor ik in de laatste 300m. Een toevallige passant zal de komende dagen overgelukkig huiswaarts kunnen trekken met die prachtige zwarte badmuts van EFC-ITC.

Als zesde uit het water en dus ook als zesde op die fiets. Klaar om te beginnen aan een inhaalrace. Dat liep al snel even anders dan gedacht. Na een tweetal bochten genomen te hebben met mijn nieuwe Trek tijdritfiets zag ik dat mijn Draft Box, waar al mijn reservemateriaal in zit, opengesprongen was. Aangezien dat die aerodynamische doos net boven mijn achterwiel zit, werd dit geen sinecure om die terug dicht te krijgen. Na een vijftal pogingen ondernomen te hebben gaf ik het op, ik reed door met die doos open. Toen ik even later kon aansluiten bij het viertal die voor mij reed, deed ik een nieuwe poging. Nu lukte het wel! Gelukkig had ik mijn gels vastgekleefd met schilderstape aan mijn kader. Ik maakte mijn gels los, stak ze in het bovenstuk van mijn triatlonpak en gebruikte de tape om mijn doos vast te kleven. Wonder boven wonder lukte dit allemaal en kon ik beginnen aan mijn inhaalrace richting Pamphiel Pareyn, want die had ondertussen al een mooie voorsprong op de rest uitgebouwd.

Toen ik de eerste keer in het centrum passeerde hoorde ik dat ik 45 sec. had. Achter dus op Pamphiel. Toen ik achter mij keek zag ik dat enkel Tom Mets en Wouter Monchy nog in mijn spoor zaten. Die moest ik kwijt zien te krijgen op mijn zoektocht naar de leider. Op de langste beklimming van de ronde trok ik fors door en toen ik achter mij keek in de afdaling zag ik onmiddellijk een gat. Ideaal, want net daarachter kwam de tweede beklimming van die ronde al. Daar kon ik hen definitief afschudden. Het gejuich was echter van korte duur. Twee bochten later stond een seingever nog niet honderd procent goed gepositioneerd en ging ik de verkeerde kant op. Ik zag mijn fout snel in en maakte rechtsomkeer. In dit tijd hadden mijn twee dichtste achtervolgers het gat natuurlijk al kunnen dichten. Dus nam ik ze de rest van de ronde nog mee in mijn zog. Het moest dan maar in de volgende ronde gebeuren op die beklimming.

Tijdens de passage in het centrum hoorde ik van mijn trainer Dirk dat ik anderhalve minuut had. ‘Wat rijdt die Pareyn stevig’, dacht ik. In plaats van tijd goed te maken, blijf ik er maar verliezen. Maar ik gaf de moed nog niet op. Op de beklimming ging ik weer fors door en ik merkte al snel dat ik te snel ging voor mijn dichtste kompanen. Goed zo. Op naar voor.

Eenmaal terug in het centrum kreeg ik te horen: “Meer dan twee minuten!” Nu zonk de moed me nu toch echt in de schoenen. Ik had er net een strakke ronde opzitten en die rijdt nu nog weg van mij.

De volgende ronde: “Drie minuten!” Ik berustte me al in het feit dat er iemand veel sterker was dan mij op de fiets. Dus die laatste ronde bleef ik mijn zelfde tempo rijden en mij er niets van aan te trekken.

Toen ik richting wisselzone ging hoorde ik de speaker Hans Cleemput iets zeggen van ‘leider’. Maar ik had het maar half gehoord en dacht er niet verder bij na. Na een tamelijk snelle wissel begon ik aan de laatste, maar voor mij zwaarste proef.

Ik zat behoorlijk snel in mijn ritme en kon een tempo van rond de 15 km per uur aanhouden. Wat voor mij op die afstand ideaal is. Ik zag Dirk al snel en hij riep dat ik 3 min. 30 voorsprong had op Mets. Ik vroeg onmiddellijk: “En hoeveel op Pareyn?” Dirk volledig verbouwereerd van mijn vraag antwoordde: “Die zit op meer dan zes minuten!”

‘Zes minuten?’, dacht ik bij mezelf, ‘Hoe kan dat?’ Maar ik bleef me focussen op mezelf en haalde het tempo dat ik wilde halen. Ideaal dus. Een podiumplaats zou er misschien wel kunnen inzitten. Net na de eerste ronde werd ik bijgehaald door Tom Mets. Ik vroeg onmiddellijk aan hem, want ik begon nu toch wat te twijfelen: “Waar zit Pareyn?” Die antwoordde nogal snel dat hij al heel lang out was.

Het werd even chaos in mijn hoofd. Heeft hij zich vergaloppeerd en moeten opgeven? Ik wist het niet. Later bleek dat hij al in de eerste ronde van het fietsen een lekke band had. Dus al heel lang uit de race was. De tijden die ik dus doorkreeg waar geen tijden van achterstand, maar dat was mijn voorsprong op de rest. Ik heb dus nooit geweten dat ik aan de leiding aan het rijden en lopen was. Een heel vreemd gevoel was dat.

Net op dat moment, na een achttal kilometer lopen voelde ik dat ik last begon te krijgen van blaren. Ook dat nog. Iedere stap werd pijnlijker en pijnlijker en ik kon mijn tempo niet meer aanhouden. Ik begon steeds trager te lopen. In de laatste ronde werd ik dan ook nog ingehaald door Wouter Monchy. Op een drietal kilometer van de meet hoorde ik zelfs dat Sybren Baelde nog heel erg dicht kwam. Ik zou mijn podium nu toch niet meer verliezen zeker?

Dirk stond de hele wedstrijd in communicatie met ploegmaat Bert Vergote, die kwam supporteren voor mij, en die gaf me mijn laatste mentale boost die ik nodig had. Ik kon op het laatste terug versnellen en kon zo alsnog mijn derde plaats veilig stellen. Maar het had letterlijk bloed, zweet en tranen gekost.

In de loopproef had ik zoveel pijn geleden dat het me na de meet eventjes te veel werd. Langs de ene kant was ik overgelukkig met mijn derde plaats, maar het kilometerslange verbijten van de pijn hadden er toch wel serieus ingehakt. Gelukkig waren Frieke, Sverre en natuurlijk Charlotte er om mij op te vangen. Ik had het echt even nodig.

Nadien moest ik snel op het podium en kon ik beginnen genieten van de vele felicitaties. Want mijn eerste podiumplaats op de halve afstand, daar ben ik echt wel trots op. Het is jammer dat ik niet volledig heb kunnen tonen tot wat ik in staat ben in het loopnummer. Maar mijn zwem- en fietsnummer staan wel al op punt.

We hebben in deze wedstrijd veel bijgeleerd en nemen dit allemaal mee naar het BK Halve Afstand in Geraardsbergen op 16 juni. Daar hoop ik terug op een topdag. Tot dan!

Bedankt aan alle supporters, zowel in de wedstrijd, als die op het thuisfront!

Crossduathlon Thieusies

Niki Devoldere 4 days 15 hours ago
20 May 2019

Tine moet opgeven in Ironman 70.3 Barcelona

Tine Deckers 4 days 23 hours ago
19/5/2019: Tine heeft vandaag moeten opgeven in de halve Ironman van Barcelona. De wedstrijd was er te veel aan na een zware trainingsweek.  Dat bleek al in het zwemmen. Tine kwam als negende uit het water met een achterstand van meer dan 4 minuten. Op de fiets ging het van kwaad naar erger. En dus volgde de moeilijke beslissing om, met het oog op de rest van het seizoen, niet nog meer energie te verliezen in de halve marathon.   Fenella Langridge (UK; 4:37:42) won de wedstrijd. Onze landgenote Sara Van De Vel (4:44:15) eindigde als tweede en Gabriella Zelinka

BeMC 2019

Jan Goddaer 1 week 3 days ago
Eén dag na de feiten zit ik met kapotte benen en een voldaan gevoel na te genieten van mijn eerste meerdaagse MTB race die ik met succes wist af te ronden. De BeMC 2019. Jawel, de wedstrijd die Mathieu Vanderpoel als voorbereiding meepikt richting de wereldbeker XC MTB in Albstadt.


Vorig jaar, exact dag op dag, waagde ik me voor het eerst, tijdens de LCMT, aan zo een avontuur. Het werd een afgang van formaat. Door een enkelblessure, een zware griep en een hamstringblessure kon ik toen niet de gewenste basis leggen. Met als toetje een maagdarminfectie de dag voor de LCMT, stapte ik na 1 dag al uit de wedstrijd. Ik had toen ook al ervaren dat het marathonwerk niet voor mij is weggelegd. ‘Nooit meer’ had ik toen gezegd! Never say never...


Toen ik mijn wedstrijdplanning opmaakte, kruiste ik de BeMC aan als voorbereiding op de MTB meerdaagse in de Drôme (Fr), beter gekend als ‘Les Chemins du Soleil’. Bram Huysentruyt en Dirk Baert zeiden me toen: ‘Jan, als je de BeMC overleeft zal Les Chemins du Soleil’ ook wel lukken. Wie ben ik om tegen dit advies in te gaan...


Enig probleem was het BK Duathlon lange afstand in Geluwe dat de zondag voor de BeMC plaats vond. Een bronzen plak was haalbaar. Maar kon ik dan wel tijdig herstellen voor de BeMC die de donderdag volgend op het BK van start ging? Tot 1 week voor het BK zag ik dit haalbaar, maar dan kwam het besef dat dit gekkenwerk is. Ik nam de beslissing om het BK te laten schieten. Na 1 x goud, 1 x zilver en 4 bronzen plakken op verschillende BK’s duathlon, zou een 5de bronzen plak het verschil niet meer maken, dacht ik. Echter een BeMC finishen had ik nog nooit eerder gedaan.


Dat de BeMC niet zomaar een mountainbike meerdaagse is, werd direct duidelijk als ik de website en de deelnemerslijst nader bestudeerde. Het is een UCI wedstrijd. Ja inderdaad, voor de grote beren. En dat het UCI is, zag je ook aan het deelnemersveld. In de categorie H50 stonden 50 deelnemers aan de start uit maar liefst 10 verschillende landen. Ja, zelfs een Braziliaan had de weg naar La Roche gevonden.


Donderdag 9 mei: Proloog BeMC in La Roche-en-Ardenne.


Door de drukke agenda op het werk, sta ik absoluut niet fris aan de start. Mentaal wat leeg en de conditie is ook dat niet meer. Om 16:00 moet ik starten in een tweede wave. In het centrum van La Roche krijgen we direct een stevige klim geserveerd om eens aan het kerkhof de bossen in te duiken. Symbolischer kan niet. Aan het kerkhof kom ik halfdood boven. De dood of de gladiolen... het wordt er iets tussenin. Ik kan niet voluit gaan en rij dan maar de proloog zo snel ik kan zonder echt te forceren. Na een klein uur finish ik als 19de H50 op 50 inschrijvingen.
Ik ben hier best tevreden mee. Doel is finishen en een top20 plaats halen in het algemeen klassement. Maar het echte werk begint pas morgen.


Vrijdag 10 mei: 1ste rit BeMC 81km en 2300 HM


Een eerste test, om te zien hoe we de volgende dagen zullen verteren. Ik kreeg van Dirk en Bram als tip: doseren, doseren, doseren... Alsook de eerst dag verbranden velen zich. Ik ben gewaarschuwd. Een spelbreker voor mij is het weer.
Gelukkig wordt het een droge dag met een maximum temperatuur van 14 graden. Ideaal weer. Om 10 uur starten we vanuit het centrum. Direct krijgen we een lange klim voorgeschoteld. Ik word langs alle kanten ingehaald. Ik blijf rustig en leg me zelf op om vandaag alles op reserve af te werken, voor zover dit wel kan... Een plaats telt niet, gewoon finishen. Na 2:20 krijg ik uit het niets een kramp in mijn linker dij. Damn, dat belooft niet veel goeds. Ik wandel de kramp eruit, en kan weer verder. Ik eet en drink continu. Na 4 uur wedstrijd loopt het niet meer zoals ik wens. Ik blijf doseren maar heb duidelijk tempoverval. Maar geen nood, finishen zal wel lukken. Ik blijf rijden en kom zo als 23ste H50 over de meet. Moe maar zeker niet kapot.


Zaterdag 11 mei: 2de rit BeMC: 82 km en 2400HM


Regen, regen en nog eens regen... bij een maximum temperatuur van 11graden. Dit staat voor mij gelijk aan een DNF. Maar een goede voorbereiding kan veel opvangen. Zo had ik rekening gehouden met een dergelijk scenario en had ik mij een Endura MT500 overall aangekocht. Een waterdichte overall die vooral enduro rijders gebruiken. Aero is het niet... Ik had heel wat bekijks en kreeg ook de nodige opmerkingen. Om 10:00 gaan we van start voor uren regen en modder trotseren. Vandaag rij ik terug zoals de dag voorheen. Steeds met de handrem op om zeker niet tegen krampen aan te lopen. Net als gisteren, wordt het voor mij moeilijk eens ik de 4u voorbij ben. Ik blijf gewoon tempo maken. Op het einde maak ik er nog een wedstrijdje van en in de laatste bocht richting finishboog ga ik zwaar onderuit met een gescheurde overall, geschaafde elleboog en heup als gevolg. Zot doen, doet zeer... Ik word 13de bij de H50.
Ik ben super tevreden. De kans dat ik de BeMC zal beëindigen is heel groot!


Zondag 12 mei: 3de rit BeMC 62 km en 2200HM


Geen regen vandaag en maximum 12 graden. Ideaal. De voorbereiding loopt wat in het honderd. Ik geraak niet op gang. Ook wanneer de wedstrijd start, loopt het voor geen meter. Maar na een uur kom ik er door en kan ik steeds meer terrein goed maken. Ik kan blijven rijden. Het voelt goed aan. Mijn beste dag! Het feit dat ik niet boven de 4u moet rijden verklaart veel. Ik finish deze rit als 16de H50. Voldaan, met wat overschot en zeker niet compleet leeg!


In het algemeen klassement levert het me een 11de plaats op bij de H50.


Mission accomplished. Les Chemins du Soleil, here i come!!


2u VTT Endurance Moeskroen

Niki Devoldere 1 week 4 days ago
11 May 2019

Veel te lang is het geleden dat ik nog eens een wedstrijdverslag kon posten. Maar thuis is alles stilaan in de mate van het mogelijk in de plooien aan het vallen.
Onze verhuis die we in de paasvakantie deden van Izegem naar Bellegem is helemaal rond en we raken stilaan helemaal gesetteld. Ik kan eindelijk weer een beetje gestructureerd trainen.

Tine vijfde in Ironman 70.3 Pays d’Aix

Tine Deckers 1 week 4 days ago
12/5/2019: Tine is vandaag met een tijd van 4:35:34 als vijfde geëindigd in de halve Ironman van Pays d’Aix. Het werd een volledig Brits podium in Aix-en-Provence met Emma Pallant (4:19:56) als winnares. Nikki Bartlett (4:25:15) klopte India Lee (4:25:30) in een sprint voor de tweede plaats.   De eerste weken van het seizoen was het zoeken naar die sterke wedstrijdconditie voor Tine. Niet verwonderlijk dat ze vandaag voor de start aan de wedstrijdspeaker zei: “In Frankrijk ben ik meestal sterk. Ik hoop dat ik hier mijn goede fietsbenen terugvind.” Maar eerst moest er nog gezwommen worden en dat ging

15e op het ITU WK LD TRIATLON

Diego Van Looy 1 week 5 days ago

 

4mei … Een datum die reeds lange tijd met rode stip aangeduid stond op Trainingpeaks & waar alles voor moest wijken … Er werd meer dan ooit geïnvesteerd in het zwemmen, Alle loop records moesten er aan geloven & de vermogens op de fiets waren nooit eerder zo hoog …

Door mechanische problemen werd Cannes van de wedstrijdplanning gehaald.  Jammer want het parcours was Diego wel op het lichaam geschreven.

Na enkele leuke gesprekken werd de samenwerking met Canyon & Katusha Cycling aangegaan. De Canyon Speedmax SLX – Canyon Ultimate SLX & Canyon Aeroad SLX volledig afgemonteerd met SRAM ETAP & QUARQ powermeters inclusief ZIPP SPEED wielen moeten voor de toptijden zorgen.  Diego had 2 dagen de tijd om aan de Speedmax te wennen alvorens voluit te kunnen gaan op het WK.

Pontevedra was de plaats van gebeuren , in het mooie Galicia te Noord West Spanje.

De wedstrijd ging van start om 8u20.  Het zwemmen werd immers ingekort tot 1500m ipv 3000m omwille van de zeer koude watertemperatuur. (13°) Goed nieuws wanneer het zwemgedeelte het minst sterke gedeelte is. Vooral als je weet dat het lopen en fietsen nog nooit zo goed is geweest en je in principe op 1500m niet meer dan 4 min achter kan zijn op de top 5 na alle geleverde inspanningen op training.

Helaas was 4 mei een slechte dag in het zwemmen.  Met maar liefst 9 minuten achter op de top 5 wisten we meteen dat podium en top 5 niet meer haalbaar zouden zijn.  Ook een top 10 zou nog heel moeilijk worden.

Bijkomend was er de situatie dat de 10 eerste binnen 1 min aan het fietsen waren.  Het draaide vooraan goed rond en dat zou uiteraard niet stilvallen. Er vormde zich in ronde 2 een groep van 15 Atleten op de fiets, daar wordt je dan moedeloos van als je ze bijna wiel in wiel kruist richting een U-Turn. Dan mag je in achtervolging nog zo een constante hoge wattages trappen, dichter komen in afstand en in tijd zit er dan jammer genoeg niet in. Dit ervaarde Diego Jammer genoeg wederom.

 

Op dat moment moet je uiteraard de moed erin houden en mag je je hoofd niet laten hangen.  Na het fietsen begon Diego met 16min achter op de top 10 (20min op top 5) en op de 28ste positie aan het lopen. Blijven focussen is dan de boodschap.  Blijven doorgaan, hoe moeilijk het mentaal dan ook is.  Bij het lopen werd de inhaalrace ingezet.  Met een gemiddelde tempo van 3 min 35 op een totale afstand van 30 km kon alsnog een 15de plaats behaald worden! Tussen de absolute wereldtop is dit uiteraard niet slecht!  Maar…wie de capaciteiten van Diego kent weet dat dit niet zijn plaats is. Diego was dan ook bijzonder teleurgesteld dat al zijn inzet in het zwemmen van het afgelopen jaar niet met een resultaat beloond werd. Hij had zich graag getoond op dit Wereldkampioenschap te Pontevedra dat overigens super goed georganiseerd werd.  Minimum een top 10 moest zeker haalbaar zijn…

We laten het hoofdje natuurlijk niet zakken en na gesprekken met hoofdsponsors & werkgevers zijn we weer aan het werken naar het volgende doel.

Extra hulp voor het zwemmen werd ingeschakeld. Een verandering in trainingsprikkel en de nodige bijsturing van zwemtechniek zal hopelijk het geleverde werk van de voorbije maanden verzilveren in mooie progressie. Het fiets & loopgedeelte blijft structureel verlopen zoals we met succes bezig zijn.  Met nieuwe moed gaan we de volgende wedstrijden tegemoet, ook al weten we dat we op korte termijn geen wonderen mogen verwachten in het zwemmen.

Gelukkig worden niet alle lange afstandswedstrijden beslist na het zwemmen!

 

Sowieso proficiat Diego met je knappe 15de plaats op je 1ste Wereldkampioenschap op het allerhoogste niveau !

 

Go Diego Go!!

#slgf_770 .b-link-stroke .b-top-line{ background: rgba(10, 194, 210, 0.5); } #slgf_770 .b-link-stroke .b-bottom-line{ background: rgba(10, 194, 210, 0.5); } #slgf_770 .b-wrapper{ font-family:Arial; // real name pass here } @media (min-width: 992px){ #slgf_770 .col-md-6 { width: 49.97% !important; } #slgf_770 .col-md-4 { width: 33.30% !important; } #slgf_770 .col-md-3 { width: 24.90% !important; } #slgf_770 .col-md-2 { width: 16.60% !important; } } #slgf_770 .slgf_home_portfolio_caption{ background:#FFFFFF; } #slgf_770 .slgf_home_portfolio_caption h3{ color:#000000; } #slgf_770 .img-box-shadow{ box-shadow: 0 0 6px rgba(0,0,0,.7); } .fnf{ background-color: #a92929; border-radius: 5px; color: #fff; font-family: initial; text-align: center; padding:12px; } ITU WORLD CHAMPIONSHIPS LD TRIATHLON PONTEVEDRA jQuery(document).ready(function(){ ;( function( jQuery ) { jQuery( '.swipebox_770' ).swipebox({ hideBarsDelay:0, hideBarsOnMobile: false, hideCloseButtonOnMobile : false, // true will hide the close button on mobile devices loopAtEnd: true, // true will return to the first image after the last image is reached }); })( jQuery ); jQuery('.gallery1').imagesLoaded( function(){ jQuery('.gallery1').masonry({ itemSelector: '.wl-gallery', isAnimated: true, isFitWidth: true }); }); });

 

Clubkampioen?

Matthias Allegaert 2 weeks 3 days ago

1 mei. HET clubkampioenschap. HET, want in geen enkele club in Vlaanderen leeft zozeer het gegeven om de beste te zijn van de club.

Ook bij mij moest het even indringen. Ik had pas de zondag ervoor door in Doornik, na het voortreffelijke BK Ploegentriatlon, hoezeer de atleten ernaartoe leven. Direct na de wedstrijd werd er al een pronostiek gehouden. Op nogal wat lijstjes stond ik samen met enkele anderen bovenaan.

De dag zelf dan.

11 uur. 500 m zwemmen in het idyllische zwembad van Izegem met alle ‘toppers’ naast mekaar. Jasper was veruit de snelste (5.56), maar daarachter tikten Kasper en ik bijna gelijktijdig aan in 6.15 min en 6.16 min. Voor mijn doen zeker niet slecht.

Dat opende veel perspectieven voor de namiddag.

Om 15 uur gingen we van start voor 21 km fietsen en daarachter nog 5 km te lopen. Kasper en Jasper kon ik na de start tamelijk snel inrekenen. Maar het duurde toch nog een volledige ronde voor ik Kasper effectief kon losrijden.

Ik fietste nochtans niet slecht (44 km/uur gem.), maar ook de rest van de ploeg heeft duidelijk niet stil gezeten deze winter.

Na het fietsen kon ik ongeveer een minuut voor Kasper, een sterk fietsende Ruben en de uit-het-niets-terugkomende Hannes, wisselen. Verdoeme. Dat zou waarschijnlijk net niet genoeg zijn om de winst te pakken.

Want hoewel mijn loopnummer in vergelijking met vorig jaar al veel verbeterd is, moet ik nog steeds serieus mijn meerdere erkennen in de betere lopers van de ploeg.

Ook nu was dit het geval. Hannes kwam als eerste over mij na een drietal km. Ik probeerde om aan te pikken, maar mijn benen konden het snellere tempo niet aan. Die verdomde kuiten. Top om te fietsen, veel minder om te lopen.

Even later kwam dan ook nog Kasper over mij, ook hier probeerde ik mee te gaan. Maar ook dat lukte niet. Dus werd ik op korte afstand van de twee echte club-iconen 3de. Net voor de nog zeer sterk opzettende Dennis.

Daar kan ik zeker mee leven. Geklopt op mijn waarde. Niets van te zeggen. Maar met een opgegeven hoofd richting volgende doelen.

Met te beginnen de Halve van Leuven op 19 mei.

Tot dan!

Baik X-duatlon Nossegem

Matthias Allegaert 2 weeks 3 days ago

Datum: 03/03/2019

Afstanden: 4-20-2

Loopparcours: Helft verhard/ helft onverhard (trailschoenen op bepaalde plaatsen aan te raden)

Fietsparcours: Vooral onverhard, niet echt technisch

Nossegem, deelgemeente van Zaventem, was de plaats van de afspraak. Geen idyllische plek, ik kan er zelfs geen leuk weetje van vertellen. Wat dan weer jammer is voor de liefhebbers van Vlaanderen Vakantieland.

Om 13 uur gingen we van start met een 85-tal atleten voor de eerste run van 4 km. Ik startte meteen goed vooraan en voelde me goed. Ik liet de vijf betere lopers lopen en nestelde me in een groepje van een tiental lopers. In het licht oplopende bosje kreeg ik het wel wat lastig. Daar was de grond nogal zompig en verloor ik telkens wat terrein door het gebrek aan trailschoenen. Maar voor de rest kon ik het eerste looponderdeel tamelijk gemakkelijk afwerken.

Als achtste vertrok ik, na een snelle wissel, met mijn mountainbike. Eerst waren we met een drietal op pad, maar na enkele kilometers konden er nog een zestal duatleten aansluiten. Een daarvan kende ik nog goed, Simon Van Roy, een kerel waar ik vroeger nogal wat wedstrijden tegen gekoerst heb. Op een iets technischer stuk zaten we als eerste en tweede geplaatst. Ik zag dat de derde een stuurfout maakte en daardoor een gaatje moest laten. Die vrijheid moest je ons niet geven. We staken allebei een tandje bij en zagen het gat snel groter worden achter ons.

Slechts één iemand reed nog voor ons, Geert Lauryssen. Niet de minste natuurlijk. Maar ik trok mij op aan het feit dat wij met twee waren en hij alleen. Jammer genoeg mocht zelfs dat niet baten. We kwamen amper dichter. Nadien bleek zelfs dat hij alleen nog iets sneller reed dan wij twee samen. Sterk!

Na een klein stuurfoutje van mij kwam ik een tiental seconden na Simon, op een derde plaats, de wisselzone binnen. Ik zag hem, tijdens het laatste onderdeel, steeds een honderdtal meter voor mij uit lopen. Heel veel dichter kwam ik echter niet. Dus een derde plaats werd mijn deel.

Met die derde plaats ben ik wel tevreden! In mijn eerste wedstrijd voor de club meteen op het podium. Dat is mooi. Op naar de volgende!

Pages