Onze bloggende atleten

Crossduathlon Westrozebeke

Niki Devoldere 3 weeks 17 hours ago
25 January 2020

Zaterdag stond opnieuw de crossduathlon van Westrozebeke op het programma. Een wedstrijd waar we toch altijd met een klein hartje naar toe trekken. Meer en meer wordt dit een echte klassieker dichtbij huis. Veel bekend volk dus, zowel in de wedstrijd als langs de kant. Naast enkele mooie jaren verging het mij ook enkele keren niet al te best. Het blijft een moeilijke en niet te onderschatten wedstrijd.

Recordopkomst

Jaaroverzicht

Seppe Odeyn 3 weeks 2 days ago
Ik kijk niet zo vaak terug op mijn sportjaar. Ik heb al snel het gevoel weer in een jaar te zitten waar ik de Hel nog niet gewonnen heb. Maar voor mijn blog lezers maak ik graag een uitzondering. Er zijn een aantal prestaties waar ik fier en tevreden op terug kijk maar er is zoals altijd ook wat ontgoocheling. Met stip op 1 in die mooie momenten: de winst in Powerman Griekenland in februari. Nu was het niet mijn eerste Powerman die ik won maar dat het een maand na de geboorte van onze Vik kwam maakte het een speciale overwinning. Voor mij de manier om Vik welkom te heten maar zeker niet makkelijk omdat er toch heel wat veranderd bij een gezinsuitbreiding. Ik noem het de overwinning van familie Odeyn!
Mijn top 5 in IM Ierland was ook heel mooi: Het was het einde van een mindere periode en een heroïsche wedstrijd met geweldige Ierse supporters. En ja het zwemmen was afgelast maar daar kon ik niets aan doen hé.
Nog een top moment was de podiumplek in de Duo beachrace van Bredene: Ik doe dat heel graag en bijna altijd samen met mijn schoenbroer, De Smalle. We waren die dag een sterk duo en deden tot de laatste ronde mee voor de overwinning in weeral een wedstrijd gekenmerkt door veel regen en kou.
Het lijkt alsof ik een rode draad gevonden heb voor mijn jaar. Want uiteraard Kasterlee werd ook dit jaar gekenmerkt door de regen en het loodzware parcours bijgevolg, uiteraard is dat een topmoment. Met voor mezelf dan de combinatie Halve marathon-Hel die het helemaal speciaal maakt. 
Mindere momenten waren er ook: Een Wk in de regen en niet al te warm leek op mijn lijf geschreven maar ik kon de klus niet afmaken en werd ontgoocheld 4de.  En dan was er die mindere periode in het begin van het jaar. Een hamstringblessure in Powerman Alsdorf gevolgd door een slecht BK duathlon door ziekte en bijgevolg een afzegging voor het EK waren zeker niet leuk.

Het is ook de moment om mijn #teamodeyn te bedanken!

Dikke merci aan:

Mijn sponsors: Hyline, Hel van Kasterlee, Tritraining, Cornelis Bedding, Vedette Sport, SWS, Lake, KMC, Orbea, Orca, Bike Sportive  

Kiné Kjell De Hondt (Miles Fysio): Voor het geduld met mijn hammies en de 100den oefenigen!
Bikefitter Joris Verreydt (Wolf Performance) : Voor de aanpassingen aan mijn posities op 4 verschillende fietsen!
Dokter Hans Talloen: Voor me gezond aan de start te krijgen!
Bobby: Filmer, fotograaf, fikser!
Coach Stefaan: Vriend, trainer, yuppie!
Vake en Mikkie: Voor de kleine Odeynen op te vangen als papa sport.
Valerie: Voor ons fabriekje Odeynen draaiende te houden als ik weg ben. Voor de 1000 wasvaten sportkleren en voor mijn vrouw te zijn!
 
Wat 2020 zal brengen, wel zoals gezegd zitten we in een jaar waarin ik de Hel nog niet heb gewonnen, nr 9 binnen halen staat dus zeker op de agenda. En verder hetgeen jullie van mij mogen verwachten: Een Ironman of 3 een Ek en WK duathlon.
 
Rest me enkel nog de awards uit te reiken voor 2019 en jullie te bedanken voor het lezen en supporteren:
 
Training van het jaar: Im Cozumel
Hashtag van het jaar: #Cozumelcartel
Val van het jaar: Stefaan in de Hel
Supporters van het jaar: Ieren op Windmil Hill
Uitgelopen hobby van het jaar: De Jogclub Podcast
Drankje van het jaar: Energetico in Cozumel city
Veggie pro vriend van het jaar: Pierre De Reiger

Crosstriathlon Avion (Fr)

Niki Devoldere 4 weeks 5 hours ago
19 January 2020

Vorige week zijn we dan toch niet naar de marathon van Olne getrokken. Ik weet niet hoe het juist komt, maar 8 dagen na de Klekluli en 6 dagen voor de marathon kon ik nog niet deftig lopen. Misschien hebben we wat te veel hooi op de vork genomen. Ik liep super in de halve marathon van Olne begin december, maar de 37km trailrun 2 weken later in Hombourg hadden er al serieus ingehakt. In Tsjechië liep ik dan wel weer goed, maar ook niet super. 

Wedstrijduitslagen 2020 (ULTRON TEAM RONSE, CAMABIKE)

Sam Willems 4 weeks 1 day ago
DATUM WEDSTRIJD PLAATS UITSLAG 18/01/2020

Halve marathon Egmond

EigenWijze Triathlon 1 month 3 days ago

Afgelopen week had ik weer 3 startbewijzen op marktplaats gekocht voor de Halve Marathon van Egmond. Het weer zag er aan het begin van de week goed uit, maar in de loop van de week werden de vooruitzichten steeds slechter. Dat zorgde ervoor dat ik zondag wakker werd met bijzonder weinig zin om te gaan …

Continue reading

Het bericht Halve marathon Egmond verscheen eerst op Eigenwijzetriathlon.nl.

Inspanningstest Tri2One

EigenWijze Triathlon 1 month 4 days ago

We hadden al een tijdje het idee om een inspanningstest te laten doen, maar het was er tot nu toe nog niet van gekomen. Met het einde van het jaar in zicht leek het ons een goed moment om daad bij het woord te zetten en maakte we een afspraak bij Tri2One Coaching in Lelystad …

Continue reading

Het bericht Inspanningstest Tri2One verscheen eerst op .

Klekluli 27,5km trailrun Tsjechië

Niki Devoldere 1 month 2 weeks ago
31 December 2019

Rond de nieuwjaarsperiode zijn we er met het gezin opnieuw op uit naar het Oostblok. Na deze hete zomer leek het ons wel leuk om eens de koude op te zoeken. Onze keuze viel op het Zuid-Westen van Tsjechië, een regio waar we 18 jaar geleden al wel eens kwamen en dat we nu ook nog eens wilden laten beleven door de kinderen. Bovendien hoopten we ook op een beetje winteromstandigheden. Het nabije Lipnomeer beschikt over een 11km lange schaatspiste en normaal kan er hier in de buurt overal wel gelanglauft of geskiet worden.

2019 in vogelvlucht

Jan Goddaer 1 month 2 weeks ago
2019 loopt op zijn einde. Dus tijd om een balans op te maken.

Het werd een jaar met ups and downs. Eind 2018 zette ik me scherp om er nog eens deftig tegen aan te gaan. Nu 12 maand later en 6 kg zwaarder, moet ik eerlijk toegeven dat ik maar deels in mijn opzet ben geslaagd.

In de eerste helft van 2019 kon ik de meubelen nog redden. Vanaf juli brak de veer en tot op vandaag is van trainen al lang geen sprake meer. Gewoon nog wat sporten en bewegen is het nieuwe credo.

Een jaar om niet snel te vergeten, maar tevens een jaar waar ik liever niet aan herinnerd word...

Hoe is het zover kunnen komen?

Ik had een goede winter en had me een aantal doelen gesteld in de eerste helft van 2019. Een eerste hoofddoel in mijn macroplanning was in maart het BK crossduathlon in Retie, een tweede het BK Duathlon lange afstand in Geluwe begin mei. Mijn debuut op zowel de BeMC, de zwaarste meerdaagse mountainbike marathon in de Benelux, als de Raid VTT des Chemins du Soleil in de Rhônes-Alpes waren de laatste speerpunten van mijn macroplanning. Beiden vond je respectievelijk halverwege mei en begin juni terug op de kalender. Mijn wedstrijdkalender zou ik in functie van deze 4 speerpunten aanvullen. Vanaf juli zou ik dan het tweede deel van mijn seizoen plannen.

Professioneel stond ik voor een grote uitdaging, de opstart van een nieuw woonzorgcentrum. De opening was gepland eind mei, begin juni.

De kunst zou er in bestaan om sport en werk op elkaar af te stemmen.


De wet van Murphy...

Ik start het seizoen heel goed en laat direct mooie resultaten noteren. Zo word ik 2de H50 na de ongenaakbare Filip Parein op de crossduathlon van Westrozebeke en als eerste 50 plusser mag ik op het tweede schavotje van het podium bij de H40 op de Sandman Inferno na Kevin Strubbe en voor ploegmaat Wim.

Maar mooie liedjes duren niet lang...

In februari krijg ik slecht nieuws over de gezondheidstoestand van mijn vader.

Ik neem tussendoor toch nog deel aan het clubkampioenschap, waar ik letterlijk iedereen aan flarden loop en rijd. Maar door 5 wegvergissingen moet ik de overwinning toch uit handen geven. Dit is waarschijnlijk mijn sterkste prestatie in 2019. Murphy...

Vier dagen later sterft mijn vader...

De focus op de sport verdwijnt en ondertussen zit ik in volle voorbereiding voor de realisatie van het nieuwbouwproject in Bellegem, een nieuw woonzorgcentrum.

Sportief kan ik me moeilijk opladen. Toch ga ik op 14 maart richting Retie voor het BK crossduathlon. Op papier maak ik een kans en de conditie is er nog altijd. Maar wie kom ik terug op mijn pad tegen. Jawel, fucking Murphy. Door een noodweer wordt het BK geannuleerd.

Nu focus richting BK Duathlon lange afstand begin mei. Maar door de drukke agenda en een mindere mentale weerbaarheid pas ik voor het BK en laat ik ook de Raid VTT des Chemins du Soleil varen. Ik focus me enkel nog op de BeMC. Daar gaat mijn planning...

De BeMC overleef ik. Ik kan heel tevreden terugblikken op deze 4daagse met een 11de plaats bij de H50.

Vanaf juni staat alles in het teken van het werk. Ik pik hier en daar een wedstrijd mee. Ik haal al bij al mooie resultaten, zonder te trainen. In juli breekt de veer. Vanaf dan geldt de volgende slogan:
(If you) don’t train, perform smart.

In september laad ik me nog eens op voor het BK sprintduathlon in Herentals. Op papier maak ik kans voor podium en misschien zelfs meer. Maar opnieuw kom ik fucking Murphy tegen. Na 4km wedstrijd loop ik een hamstringblessure op en finish ik op halve kracht of op één been als 3de H50. Hier zat meer in. De bronzen medaille verzacht de pijn...

Ondanks fucking Murphy haal ik in 2019 toch 12 overwinningen in mijn leeftijdscategorie.

Vandaag, 30 december, is er van een macroplanning, training of ambitie geen enkel sprake.

In 2020 nemen we de dingen zoals ze komen en mijden we fucking Murphy!




Yuppies on tour Final part: De Hel

Seppe Odeyn 1 month 3 weeks ago
​Uiteraard eindigen we in De Hel. Want ja ik heb gezondigd, op 5 dagen naar Mexico en terug om een Ironman mee te pikken is niet alleen slecht voor het milieu het was ook een aanslag op mijn lichaam. Gelukkig wist ik dat ik in de Hel zou belanden en kon ik de 3 resterende weken me zo goed mogelijk voorbereiden. 7 dagen na de Ironman van Cozumel stond ik op het strand van De Panne klaar voor de strandrace. Nu ja klaar was ik niet, ik had het koud en zat nog ergens in mijn eigen tijdszone tussen Mexico en De Panne in. De start van de beachrace was dan nog eens wind mee zodat we met 55 per uur gemiddeld aan het keerpunt kwamen. Inderdaad op een mountainbike in het zand. Uiteindelijk vond ik men ritme en finishte als 38ste maar het belangrijkste was dat ik terug in Hel-modus zat. Die andere Yuppie raakte spijtig genoeg niet meer in de Hel modus maar Stefaan had ook een moeilijke taak: mijn trainingsschema voor de komende 3 weken. Ook al had ik de Hel al 7 keer gewonnen, twijfelen blijf je doen en het was toch wel een uitdaging om een goed evenwichtig te vinden tussen herstellen en nog de juiste prikkels krijgen. Stefaan twijfelde gelukkig niet. Hij bleef maar zeggen: Je gaat goed zijn.   ​Gezond aan de start staan is ook elk jaar een opgave, vorig jaar was het een hamstringblessure die me zorgen baarde. Dit jaar was het een duplo trein die nog voor de nodige stress zorgde. Uiteraard heb ik brave kinderen en komt de Goed heilig man op 6 december ook in het huis van de duivel langs. Die bracht een duplo trein voor Laurien en Vik. Papa ging slapen, trapte op een wagon schoof onderuit en viel vol op het zelfgebouwde station. De schade viel gelukkig mee, ik verloor een half uurtje nachtrust om het station te restaureren, maar kijk het schuilt dus in een klein hoekje. 
Ik stond dus gezond en wel in de gietende regen aan de start! Vanaf nu geen twijfels meer, maar zo snel mogelijk door de Hel. Dat begon redelijk slecht: Ik liep met Gerry Druyts, Bart Borghs en Geert Lauryssen op kop toen ik een bocht verkeerd inschatte en in een diepe plas mijn voet omsloeg. Ik heb gelukkig wat ervaring met voeten omslagen, maar wist toch ook direct dat hij goed omgeslagen was, het kraakte namelijk en deed redelijk veel pijn. Koud opdoen en in beweging blijven heb ik dan geleerd en dat is in de hel uiteraard geen probleem dus pikkelde ik verder, je kent dat wel dat je terug moet gaan nadenken hoe dat nu weer zat met lopen. Dat duurde toch een kilometer tot ik mijn draai weer had gevonden. Uiteraard ging de wedstrijd verder en was ons groepje wat uiteen gevallen. Ik liep in een ruk van positie 4 naar 1 en had meteen een kloofje op Geert. Bart en Gerry volgde veder. Van dan liep ik mijn eigen tempo. Het kloofje met Geert bleef tot aan de wissel en zo kon ik de eerste 15km als leider afsluiten.  Ik trok mijn regenvest aan die ik als voorschot op mijn kerstcadeau van mijn vrouw had gekregen en dook de modder in. Ik kreeg al snel het gezelschap van Geert die het kloofje snel had gedicht. Het was wat zoeken, Geert sneed goed door de modder maar in zijn wiel kreeg ik diezelfde modder in mijn gezicht gesmeten. Ik trok er meteen men lessen uit. Volgend jaar sponsor ik die jongen een spatbord! We hadden snel 4 minuten voorsprong op Gerry en ook Kevin Van Hoovels volgde verder. Het bleef rustig verder regenen en het parcours werd door de 400 deelnemers behoorlijk kapot gereden. Ik was met Geert vertrokken voor een mooie strijd. We waren elkaar waard en hadden halverwege de 115km fietsen 7 minuten voorsprong. En dan plots bij het ingaan van de voorlaatste ronde zei Geert dat hij ging stoppen omdat hij teveel pijn had aan zijn enkel. Ik zou willen zeggen een donderslag bij heldere hemel, maar goed het was al heel de dag donker en grijs dus zo helder was die hemel niet. Eerlijk gezegd wist ik niet goed wat zeggen, ik weet hoe moeilijk het is om uit een te race te moeten stappen met een blessure en had echt met hem te doen. Aan de andere kant, ik was mijn grootste tegenstander kwijt en moest nog 2 ronden alleen afwerken. Een heel dubbel gevoel dus, het stopte ook even met regenen en het leek alsof het parcours er  beter begon bij te liggen. De modder op mijn gezicht begon hard te worden wat grimassen wat moeilijk maakte maar dat was nog niet nodig. Ik had een goed ritme, Geert had me de juiste lijnen getoond en ik had een mooie voorsprong. Het begon terug te regenen de modderkoek op mijn gezicht werd weer soepel en zo kon ik terug bekken trekken. Het was nu wel nodig, het parcours werd loodzwaar mijn fiets kraakte en schuurde en ik werd wat moe. Stefaan riep dat ik mijn kopje moest gebruiken. Ik snapte wat hij bedoelde maar dacht: mijn kopke gebruiken? Dan doe je dit toch niet dan zoek ik nu ergens een warme douche op en ga ik onder een dekentje naar de cross kijken. Ik ploegde verder maar werd wat moe, kwam in een verkeerd spoor terecht en reed in een conifeer. Dat was uiteraard zacht. Maar met de klap verloor die struik ook wel wat naalden die uiteraard aan mijn bemodderde kop bleven hangen. Pek en veren waren hier dus: modder en conifeer. 
Ik was eindelijk aan de wissel, mijn fiets had het uitgehouden en ik was nog ok. Bobby, ja die van de podcast, liep mee de wissel in om mijn schoenen uit te doen. De wissel ging eigenlijk vlot ik kreeg alleen mijn linkerschoen niet aan. Mijn voet was na het omslagen nogal opgezwollen en ging dus niet meer in de schoen. Met 2 kregen we hem gelukkig aan en ik was weg voor de laatste 30km. Uiteraard begeleid door mijn team bestaande uit Bobby van de Podcast, Smalle van de beachraces en Stefaan van de Yuppies. Ik melde even dat mijn voet niet echt in orde was maar ik besloot met Stefaan om dat maar even te klasseren voor vandaag. Even later een doodsmak van Stefaan tijdens het multitasken, gelukkig was hij ok en het zorgde wel voor de nodige afleiding! Er was muziek, het tempo was goed en het regende, het goot. Het werd zo erg dat ik me op een bepaald moment excuseerde bij men begeleiders. De passage door de tent voor mijn laatste loopronde was een kippenvel moment. Het deed nog pijn die laatste kilometers maar ik kon mijn tijd nemen om mijn 8ste hel te vieren! Simon Stevens werd 2de en Tom Steenackers 3de .
8 keer de hel op rij, natuurlijk ben ik super fier en blij! Ik krijg vaak de vraag waarom ik de hel blijf doen? Wel ik doe dat heel erg graag, voor mij is De Hel niet 1 dag maar een periode van oktober tot de feestdagen waarin zowel de zware trainingen, de voorbereidingswedstrijden, de zenuwen, de wedstrijd en het genieten achteraf inzitten. Ik vind het heel plezant om ook nu van iedereen zijn verhalen te horen. Iedereen maakt wel wat mee op zo’n dag en dat is ook voor mij heel herkenbaar. De Hel meedoen voor te winnen is niet altijd gemakkelijk er komt toch wat druk en extra spanning bij kijken. Maar het grote voordeel is dan weer dat ik er meestal het snelste van af ben. En dat ik de zwaarste mountainbike ronde niet meemaak omdat ik dan al aan het lopen ben. Heel veel respect dus voor de mensen die deze hel hebben door staan. En dan in het bijzonder mijn zus Joke die een zware dag had maar toch mooi de wedstrijd uitdeed als 4de vrouw.
En nu plannen maken voor volgend jaar! 

Trail de Noël Hombourg.

Niki Devoldere 1 month 3 weeks ago

Zaterdag stond voor het 2de jaar op rij de trail de Noël in Hombourg op het programma. Ideaal om een weekendje caravan te doen. Een trailrun in onze achtertuin daar en dan gaan kerstmarkten in Aachen. De trail in Hombourg is trouwens een aanrader met als hoogtepunten de beklimming naar het kruisbeeld dat overal van kilometersver te zien is, de passage onder het bekende viaduct van Moresnet en de vallei van de Geul, die bij menig wandelaar bekend is.

Pages