Onze bloggende atleten

Een tussendoortje... dat kan tellen!

Jan Goddaer 4 days 6 hours ago
Zondag laatstleden stonden Sofie en ikzelf aan de start van de Trail des Z’amoureux in Ben-Ahin, nabij Huy. Gezien voluit lopen door mijn enkelblessure nog niet lukt, leek deze trail die je als duo kunt doen een leuk alternatief. Voor ons beiden was dit bovendien een eerste kennismaking met trailrunning. Ik kreeg wel al in enkele crosstriathlons een trailparcours voorgeschoteld, maar een trail op zich had ik nog nooit eerder gedaan. Het was gissen naar wat ons te wachten stond.
 
We stonden met 120 duo’s aan de start voor 9 km trailrunning, de kortste afstand. Teamgenoot Niki Devoldere nam deel aan de 27 km en zijn zoon Yannis startte ook in de 9km, maar dan solo.
Om 10:20 werd het startschot gegeven en we vertrokken rustig in de voorste gelederen. Vanaf de start had je direct een lange klim vol modder die steeds steiler werd.  Al snel werd lopen wandelen en de toon was gezet voor de resterende zware kilometers. Het zou een afwisseling worden van al klimmend voorovergebogen wandelen, in de modder glijden, lopen, steile afdalingen doen met ontploffende quadriceps, laveren tussen de rotsblokken, een klein riviertje doorkruisen en nog veel meer van dit alles. Het parcours met zijn verschillende mooie vergezichten was er eentje om vingers en duimen van af te likken. Hindernis na hindernis verteerden we steeds beter en op het einde liep alles als vanzelf.
Het leverde ons een 7de plaats op 120 duo’s op.
 
Het was een superleuke kennismaking met het wereldje van de trailrunners. Als tussendoortje kon dit zeker tellen. En dit smaakt naar meer, maar dan met een gezonde enkel!
 

Trailrun Ben-Ahin 27,5km

Niki Devoldere 5 days 15 hours ago
11 February 2018

Dit weekend stond normaal gezien een nachttrail op het programma in het Franse Maubeuge. Een bevriende organisatie die eigenlijk goed gelegen kwam. er was toch geen crossduathlon en het zou een mooie tussentijdse test zijn voor de 45km trailrun die ik op 30/03 op mijn planning heb staan. Helaas moesten die organisatoren donderdag de handdoek in de ring gooien door de overvloedige sneeuwval daar. Dus moest ik iets anders zoeken. Gelukkig kwam ik ploegmaat Jan Goddaer deze week tegen en vertelde hij dat hij zelf zou deelnemen met zijn vriendin in Ben- Ahin.

Duo Race Bredene: passie kent geen leeftijd

Jan Goddaer 1 week 4 days ago
Om mijn verhaal te starten dien ik zo een 13 jaar in de tijd terug te gaan. Sommigen onder jullie weten dat ik pas in 2003 de draad van het sporten terug had opgenomen. De winter vulde ik toen met cyclocrossen en de zomer stond in het teken van het rijden van cyclosportieven. Pas in 2005 startte ik met wielrennen op de weg bij de nevenbonden en in 2006 reed ik mijn eerste tijdritten.
 
In die periode kwam ik zo in contact met Dominique Bruneel. In zijn jeugdjaren was hij een heel begenadigd speerwerper en toen ik hem ontmoette was hij een hardrijder pur sang. Ik zag hem dan ook geregeld op tijdritten en lokale koersen. Een heel goede vriend van hem was niemand minder dan Wim Lagae. Of beter gezegd professor Wim Lagae, dokter in de Economische wetenschappen en hoofddocent sportmarketing. Een autoriteit in zijn vak. Maar in zijn vrije tijd een gepassioneerde wielrenner en tijdrijder.
 
Ik herinner me nog levendig onze eerste echte ploegentijdrit in 2007 in Eindhoven met onder andere Tom Vandierendonck, Philip D’haeyere, Geert Marijsse, Ferdi Geldof, Dominique Bruneel en ja, ook Wim Lagae. De ploegentijdrit in Eindhoven maakte toen deel uit van de UCI Protour. Wij, fietsliefhebbers, mochten als voorprogramma van dit evenement proeven van hoe het moest voelen, om op een volledig afgesloten parcours als een pro ‘in the zone’ over mooi geasfalteerde brede wegen te mogen zoeven. Een tot op vandaag ongeëvenaarde ervaring. Maar wat me vooral bijgebleven was, was het bezoek aan de verschillende teambussen onder leiding van Wim. Hij was toen actief bij UNIBET en kende het wereldje en omgekeerd, het wereldje kende ook Wim.
 
We kwamen elkaar nog geregeld tegen in tijdritten of koersen. Hij was vooral een goed renner die als de beste de koers kon lezen, de goede ontsnapping kon kiezen en bovenal nog rap was aan de meet. En dat heb ik meermaals mogen ervaren. Vandaag is Wim als triatleet actief.
 
Tot hier de intro.
 
Een aantal weken geleden was ik op zoek naar een wedstrijd. Omdat lopen niet lukt door mijn enkelblessure, leek een strandrace wel een optie. Nooit eerder had ik een strandrace gedaan, maar daar zou nu verandering in komen. Vraag was, welke zou ik kiezen. De Duo Race in Bredene leek me wel iets leuk, vooral omdat het een teamgebeuren is. In ons team vroeg ik wie zich wilde opofferen en Korneel, zelf in opbouw na een ingreep aan de knie, bood zich zonder aarzelen aan. Twee invaliden in een team, dat moest wel goed komen.
 
De wedstrijd ging zondag laatstleden om 11 uur door. Twee uur ervoor haalde ik onze startnummers af en iets erna verkende ik samen met Korneel de ronde. De sfeer zat meteen goed en we wisten direct wat ons te doen stond, STAMPEN. Naast stampen zou het ook de kunst zijn om de juiste zandstroken te kiezen bij het verlaten en oprijden van het strand, zodat je jezelf niet vastreed of erger nog, niet ten val kwam.
 
We spraken af om er een goede training van te maken zonder elkaar druk op te leggen. Maar toch stond ik daar met heel wat twijfels aan de start. Het leeftijdsverschil tussen Korneel en ik pleit zeker niet in mijn voordeel en ik wou vooral geen last zijn. Het feit dat het bovendien mijn eerste zandrace ooit was deed daar ook geen goed aan.
Maar nu over naar de wedstrijd zelf.
Korneel en ik stonden op de tweede rij uiterst links, van een lang uitgestrekte rij beachracers. Ikzelf had me strategisch in het wiel van Korneel genesteld. Mijn plan was Korneel volgen en mocht ik iets over hebben dan zou ik wel mijn deel doen. Bij het afgaan van het startsignaal volgde ik Korneel. In dit grote peleton was dit niet altijd evident, maar toch slaagden we erin om steeds in elkaars buurt te blijven. Op de technische passages en bij het op- en afspringen van de fiets, kwam ik net iets beter tot mijn recht. Maar op de passages waar er gebrommerd werd, waren we elkaars gelijken. We konden de ganse race ons ding doen en allebei kwamen we moe maar voldaan aan de finish. Het leverde ons een 40ste plaats op 134 in de categorie herenteams. Meer moest dat niet zijn.
 
Maar nu komt de clou!
Korneel is niemand minder dan het neefje van Wim Lagae.
 
Nu, zo een dertien jaar later rij ik samen met Korneel Lagae, neefje van nonkel Wim, voor hetzelfde team. Korneel 28 jaar en ik de 49 nabij. 2 verschillende generaties. En in sporttermen spreken we misschien zelfs over 3 generaties. Maar raar maar waar, daar was niks van op te merken.
 
Passie kent geen leeftijd!
 

Dubai, part 2 of the world tour!

Seppe Odeyn 1 week 4 days ago
Triathlon kan je een heel jaar door doen, het enige nadeel is dat wanneer je begin februari een wedstrijd wilt doen, je dan wel even moet vliegen wil je water hebben waar ’s morgens geen ijspel op ligt. 
Zo kwamen we voor deel 2 van de wereld tour dus in Dubai terecht. Jawel het midden-Oosten en dus de echte aftrap van de world tour. Omdat nadeel van het ver vliegen meteen te tackelen vlogen we in business class dankzij een upgrade. Zo vloog die 7u durende vlucht in onze zetels/bedden werkelijk voorbij. Natuurlijk is onze world tour veel meer dan alleen maar sport. Je moet dat als een soort reizen Waes zien waarbij Stefaan en ik voor jullie de Verenigde Arabische Emiraten gaan verkennen. Na onze eerder decadente start in business class was het in Dubai toch even wennen aan de skyline vol hoge gebouwen en de autostrades met een rijvak of 9 met de nodige klaverbladen. Koppel dat aan een Arabische GPS in onze huurauto en ons hotel vinden werd toch al een hele opgave. Het enige Arabisch dat wij namelijk machtig zijn, komt uit de nummers van Boef en dat is slang en dat sprak onze GPS jammer genoeg niet.  Ons hotel was eerder klein naar Dubai normen want slechts een verdiep of 50 hoog. Vervolgens haalden we onze startnummers en gingen naar de pro briefing. Die avond trokken we naar de voet van de torens der torens de Burj Khalifa, ofwel de grootste toren ter wereld. Dat was toch allemaal wat overweldigend, eerst een groot shopping center met een gigantisch aquarium met een haai of 10 erin door om vervolgens buiten te komen waar er een fontein of 50 ritmisch danst met op de achtergrond de Burj die de volle 828 meter in de hoogte opflikkert op de tonen van Michael Jackson.
Een geweldig spektakel, je zou denken dat doen ze eens om de 4 jaar maar blijkbaar was dat elk halfuur zo. Het was al snel duidelijk dat ze in Dubai graag laten zien wat je met geld allemaal kan doen. Je kan dat patsergedrag noemen. Maar uiteindelijk moeten we gewoon blij zijn dat ze daar in de Verenigde Arbaische Emiraten hun geld steken in torens, sportploegen, pretparken en andere opgespoten eilanden en niet in bijvoorbeeld kernwapens of een leger. Tot zover wereldproblematiek door Seppe Odeyn! Natuurlijk zitten jullie allemaal te wachten op het grote zwemdebuut van die Seppe Odeyn. En ik moet zeggen ikzelf ook. Ik begon even te vrezen voor een duathlon scenario, aangezien de dagen voordien zwemmen verboden was. Maar gelukkig werd de dag van de wedstrijd al snel verteld dat we het volledige zwemparcours mochten doen. Er was nog altijd wel wind maar aangezien de prins van Bahrein ook aan de start stond zouden ze ons wel niet laten zwemmen als de zee wat wild was zeker. Ik startte dus vol vertrouwen tussen de jachten en andere boten in de haven aan de voet van een 7 sterrenhotel. En inderdaad er was geen golfje te bespeuren in de haven. Ik volgde goed in de benen tot we de haven uitzwommen, wat ik daar zag had ik alleen nog maar gezien in van die apocalyptische films waarin er een tsunamigolf op New york afstormt en in windkracht 10. Ik keek echt tegen bergen van water aan en had geen flauw idee waar ik naartoe moest zwemmen want boeien zag ik niet. Mijn groepje werd ook meteen uit elkaar geslagen. Het leek een beetje op die scene in de titanic waar iedereen in het water ligt en alleen Rose op een stuk wrakhout kon kruipen, ik kan jullie verzekeren had ik in de Perzische golf op die moment een stuk wrakhout gevonden ik had er ook opgekropen. Maar kijk we waren niet helemaal in business class gekomen om vervolgens op te geven na 600 meter zwemmen dus ik moest wel verder roeien met de riemen die ik had. Ja jullie mogen allemaal denken die flauwe duathleet moet ook is in de zee zwemmen, maar ik werd achteraf gerust gesteld door menig ironman dat het zwemmen wel als choppy beschouwt mocht worden. Na een halfuur van boei naar boei sukkelen en af en toe een slok zout water werd ik op het strand gesmeten op zoek naar mijn fiets.  Vervolgens begon ik aan een eenzame 90 km rit door het Dubaise landschap van wolkenkrabbers, bouwwerven en woestijnen. We reden eerst 45km wind tegen om dan dezelfde weg terug te keren. Ik reed een aantal mensen voorbij en kon goed tellen dat ik in 30ste positie reed op het keerpunt. De laatste kilometers kreeg ik het wat moeilijk en ook de overgang naar de afsluitende 21km lopen ging niet zo vlot als anders. Ik eindigde uiteindelijk als 25ste en 18de pro. Ik ben wel tevreden over mijn eerste triathlon. Ik had misschien op een iets snellere tijd gehoopt maar goed.
Koen Lintermans, de Chimay man, deed het super en werd 2de in zijn agegroup en coach Stefaan brak zijn PR en mocht zijn slot voor het WK ophalen op de prijsuitreiking. Uiteraard moest dat gevierd worden, maar zoals jullie ongetwijfeld weten is alcohol en Dubai niet echt een goeie legale combinatie. Ik had mijn Chimay tatoos al aangebracht met in het achterhoofd de uitleg dat ik reclame maak voor de Chimay kaas en dat ik nog nooit van Chimay bier heb gehoord voor ze me daar zouden veroordelen voor 105 stokslagen.  Maar goed ik ga verder met het vlaanderen vakantieland verhaal want we hadden nog wat extra dagen om voor jullie trouwe lezersde emiraten te verkennen. De dag na de wedstrijd reden we naar Abu Dhabi en bezochten we Ferrari World. Ik ging voor het eerst in een rollercoaster, na mijn zwemnummer ook hier weer zwaar uit de comfort zone, maar kijk de snelste achtbaan ter wereld en de grootste looping ter wereld kunnen we ook alweer afvinken als dat al ooit ergens op een lijst van mij gestaan had. Die avond vonden we werkelijk een oase in de woestijn namelijk het Belgian beer cafe. We dronken daar lichtjes clandestien de voorraad blauwe Chimay op en aten verdekke goeie stoverij. Ja ik weet het, we zouden beter de lokale specialiteiten gaan proberen maar ik kan toch moeilijk een vat ruwe olie gaan opdrinken. Uiteraard werd er nog gesport. Ik liep wat op en af de autostrade langs de pearl en we gingen fietsen in de woestijn op een fietspad van 90 kilometer. Afsluiten deden we met een Barbecue in de woestijn na een kus aan een kameel (eigenlijk een dromedaris maar dan zou mijn alliteratie naar de kloten zijn) en een quad ritje. Uiteraard  met de nodige vuurspuwers en buikdanseressen. Om uiteindelijk terug te vliegen in economy tussen het andere plebs. Dubai is dus zeker een aanrader voor mensen die houden van wolkenkrabbers en stoofvlees friet! 
Next up powerman Mallorca. 

Update enkelblessure: +2 maand

Jan Goddaer 1 week 5 days ago
Ondertussen zijn we iets meer dan 2 maand verder en dit lijkt me een ideaal moment om het verloop van de revalidatie te evalueren.

Vorige maand moest ik me nog beperken tot enkele basisloopoefeningen op de trampoline en dikke mat. Het fietsen lukte toen al, enkel uitklikken kon ik niet. Hierdoor beperkte ik me tot voorzichtig op de weg fietsen. En van zwemmen was toen al helemaal geen sprake door een verrekking aan een tussenribspier.

Als ik dit hier nu schrijf en lees, heb ik één maand verder toch enkele stappen voorwaarts gezet. Soms is een mens zich daar niet van bewust tot je inderdaad eens terugblikt vanwaar je komt. Op deze manier werkt deze blog ook nog helend 😉.

En welke progressie heb ik dan gemaakt?

Zo heb ik de afgelopen maand op de loopband gelopen en zelfs al 2 duurlopen gedaan van 1 uur, één in de sneeuw en één in het zand. Weliswaar heel traag. Want een natuurlijke afrol van de voet is nog altijd niet mogelijk en op de tenen staan blijft veel pijn doen.
Het fietsen gaat echt goed. En sinds een tweetal weken lukt het uitklikken en heb ik nu al 2 off-road trainingen en 1 beachrace achter de kiezen. Back on track!
En wat het zwemmen betreft, kan ik ook stellen dat we opnieuw vertrokken zijn. Drie weken geleden ben ik voorzichtig begonnen, dit met een frequentie van één maal per week. Vorige week stond de teller al op 3 zwemtrainingen.

Conclusie: zwemmen en fietsen kan ik terug als voorheen. Het lopen is een ander paar mouwen…

Ondanks de vooruitgang blijf ik sukkelen met de enkel. Tot 2 weken geleden heb ik heel intensief gerevalideerd, maar vorige week heb ik het laten schieten. De blijvende pijn aan de enkel en de beperkte progressie na meer dan 9 weken eisen hun tol. Vooral mentaal. Ook de kinesist vindt de beperkte vooruitgang in het lopen en het feit dat de pijn bij bepaalde specifieke bewegingen blijft aanhouden zorgwekkend. Daarom werd beslist om een NMR scan te laten nemen.  Zo kunnen we naast de gescheurde ligamenten een eventuele minuscule botfractuur of botkneuzing bevestigen of uitsluiten. Een botkneuzing zou alvast de pijn en de trage genezing kunnen verklaren. Op 9 februari staat een NMR scan gepland. Pas op 6 maart staat een consult bij de enkelspecialist op de agenda. Niet echt ideaal. Ondertussen laat ik de revalidatie nu wat varen tot na 9 februari en wacht ik het resultaat van de NMR af. Dan plan ik samen met de kinesist hoe we verder aan de slag gaan.

Toch blijf ik plannen maken. En zal ik op een lager niveau wedstrijden afwerken, just for fun! Want wees eerlijk ‘sporters beleven meer’ 😉.

Tot de volgende update!

Crossduathlon Etten-Leur.

Niki Devoldere 1 week 6 days ago
04 February 2018

Het is al vele jaren dat de mensen van Etten - Leur me vragen om eens naar hun duathlon af te zakken. Dit is een echte klassieker waar niets dan grote namen op de erelijst staan. Helaas kwam deze wedstrijd altijd vrij kort na Kasterlee en als ik Kasterlee niet deed was ik de laatste jaren meestal geblesseerd. Bovendien ben ik niet zo zot van Nederlandse crossduathlons omdat je daar altijd dubbel zoveel moet lopen in de eerste run dan in België. Van de Kempenduathlons ben ik ook meestal geen fan wegens supersnel en veel singletracks waarop ik niet kan voorbij steken.

Een hersenspinsel, voor een keer in de hoedanigheid van triatlonliefhebber.

Lars Baeyens 2 weeks 6 days ago
Beste triatlonsupporters

In dit relaas geen wedstrijdverslag over hoe ik een nieuwe ereplaats uit de brand sleep. Want zoals in mijn vorige post reeds aangehaald staat er even geen competitie op het programma voor mij. Deze wedstrijdloze weekends geven me de tijd om enerzijds met stevig trainingswerk mijn ‘comeback’ (voor zover je dit zo mag noemen) voor te bereiden en anderzijds om me bezig te houden met andere zaken op zowel sportief als extrasportief vlak.

Een van mijn interesses buiten de sport betreft lezen en schrijven zoals mijn naaste omgeving al langer weet. In deze post doe ik dan ook een (bescheiden) poging om mijn passie voor sport en mijn interesse voor schrijven te combineren.

Graag zou ik mijn mening over het triatlonlandschap en de bijhorende media aandacht ventileren. Nu besef ik dat zoiets riskant kan zijn. Het is sowieso gevaarlijk om anno 2018 expliciet je mening in het openbaar te verkondigen. Iets wat ik dan ook zo min mogelijk doe. Een goed politicus zou ik dus niet zijn (of juist wel?). Daarnaast ben ik ook geen journalist, geen topatleet en geen ‘kenner’ , wat doet mijn mening er dan toe? En toch wil ik het proberen want ik beschik wel over een groot hart voor de sport.

Ik werd op het idee gebracht toen ik vorige week op het werk met een collega aan te praat raakte over gezond leven. Toen ik vertelde dat ik rond de vijftien uur per week sport vroeg de collega in kwestie uiteraard welke sport ik dan wel beoefende. Uiteraard werd mijn antwoord ‘ik doe triatlons in mijn vrije tijd’ onthaald met een verbaasde blik gevolgd door de vraag ‘wat is dat?’. Nu zijn mijn collega’s niet meteen het toonbeeld van sportiviteit maar dan nog. Mijn collega ondernam nog een schuchtere poging teneinde de drie sporten in hun juiste volgorde op te noemen maar zelfs in die opdracht faalde hij jammerlijk.

Het is eigenlijk triest. Wij beoefenen de zwaarste uithoudingssport ter wereld, een sport die immens veel van een lichaam vraagt. Uren trainingsarbeid worden geleverd elke week opnieuw en toch slagen mensen er niet in om de sport te herkennen. Want mijn collega is zeker geen alleenstaand geval, ik heb al meermaals moeten uitleggen welke sport ik nu eigenlijk beoefen. Nog een voorbeeld: Toen mijn moeder afgelopen jaar vertelde op haar werk dat ik een Ironman triatlon ging afwerken vroeg men haar meteen of we dan naar Hawaï gingen reizen. Toen ze aan haar collega’s vertelde dat er over heel de wereld Ironman wedstrijden worden gehouden kwamen ze uit de lucht gevallen. Dit voorbeeld heb ik even aangehaald om te duiden op de harde realiteit. Indien men al weet wat triatlon precies inhoudt dan is Hawaï meestal de enige wedstrijd die men kent. De enige Belgische triatleten die bij het grote publiek min of meer bekendheid genieten zijn niet voor niets voormalige winnaars op Hawaï: Luc Van Lierde en Frederik Van Lierde (meestal gevolgd door de vraag of ze familie van elkaar zijn, zucht..)
 
Maar eigenlijk kan je het de neutrale sportliefhebber of leek niet kwalijk nemen dat triatlon niet aanspreekt. Je kan door het bos de bomen niet meer zien. Al die nieuwe formats in de sport waarom is dat nodig? Voor de spanning? Voor de tv uitzending? Kom nou, de sport komt zelfs niet op tv. Tegenwoordig heb je ploegentriatlon, supersprint, sprint, kwart, derde, halve , hele en aflossing (al dan niet mixed) waar dan nog eens onderscheid wordt gemaakt tussen drafting en non drafting. Sommige wedstrijden vinden het zelfs nodig om nog meer te goochelen met afstanden. Vind u dit al moeilijk genoeg om een touw aan vast te knopen dan zijn er nog allemaal verschillende organisaties die elk hun eigen kampioenschappen hebben. Zo kan je wereldkampioen worden op de hele van Ironman, de hele van Challenge en de lange afstand van de ITU zelf om maar een voorbeeld te noemen. Wie raakt daar nog wijs uit? En dan heb ik het nog enkel over triatlon en niet over aanverwante sporten zoals duatlon, aquatlon, cross triatlon, cross duatlon, wintertriatlon, run & bike,..

Wat ik wil zeggen is dat men dringend hierin moet knippen en afstanden en formats opnieuw standaardiseren: Sprint, kwart, halve, hele en that’s it, punt. Neem nu het wielrennen, die sport heeft één wereldkampioen voor elke discipline. Als je het hebt over de wereldkampioen op de weg, tijdrijden, cross, MTB etc.. weet men meteen over wie het gaat. Een overzichtelijk gegeven waar triatlon mijlenver vanaf staat. Is het toeval dat de media aandacht beter was in de jaren 90 en begin jaren 2000 toen er nog geen overkill aan formats bestond. Toen kwam het superprestige circuit zelfs live op tv!

Om nog even door te gaan op de vergelijking met het wielrennen, deze sport draait om commerciële teams. Een fenomeen dat in triatlon al een aantal maal schoorvoetend zijn intrede deed of doet. Nochtans is een commercieel team een grote hulp voor atleten met professionele ambities. Gelukkig hebben we in ons land het Itzu team en het BMC team die talentvolle atleten de kans op een profcarrière bieden. Er zijn ook veel amateurteams die hun atleten zo goed mogelijk begeleiden, zoals mijn eigen Solidpharma team.  Maar een model zoals in het wielrennen met al die professionele teams? Onmogelijk. Nu ja wie gaat er ook een profteam sponsoren als je er niet de nodige return voor kan krijgen. Dus zijn  er veel profatleten die terugvallen op privé sponsors of een topsportcontract hebben bij defensie. Maar niet iedereen heeft dat geluk en zo zijn er volgens mijn bescheiden mening al veel talenten verloren gegaan die wel profwaardig zijn. Atleten die , moesten ze eenzelfde niveau halen als wielrenner of voetballer dan als triatleet , al lang prof waren. (voor alle duidelijkheid voor men denkt dat ik een gefrustreerde atleet ben, ik heb het hier NIET over mezelf. Mensen trekken nogal snel (de verkeerde) conclusies).  
  
Gaat er iets veranderen? Helaas niet. Van mij , een kleine garnaal uit het Kempische Wechelderzande zal het niet komen. En van de mensen die Challenge en Ironman in handen hebben al zeker niet. We zullen ons nog lang kunnen blijven ergeren dat de grote Belgische triatlons en zelfs grote internationale wedstrijden (op Hawaï na) slechts regionaal nieuws blijven. Kenneth Vandendriesche, een topatleet en één van de grootste triatlontalenten van ons land werd vandaag 2de in de halve Ironman van Zuid Afrika. Dit is een topprestatie in een internationaal deelnemersveld en verdient minstens een vermelding in sportweekend maar waar kiest men voor? Twintig minuten gepalaver over een stel overbetaalde, decadente voetballers. Alsook een reportage over een sport die slechts door Vlamingen en een paar verdwaalde Nederlanders op topniveau wordt beoefend. En waar die ene Nederlander dan nog eens 90 percent van de wedstrijden wint. Maar die wel elke week uitgebreid op tv komt.

Om met een positieve noot te eindigen wil ik nog graag stellen dat geld of roem eigenlijk nooit je drijfveer mag zijn om te sporten. Plezier hebben, vrienden maken en jezelf als mens ontplooien zijn veel belangrijker als je aan sport doet ,en dat beste mensen is wat ik al jaren doe! ( Al is een  beetje erkenning voor je prestaties altijd leuk en welgekomen). In ieder geval mijn volgende post betreft opnieuw een wedstrijdverslag wees daar maar gerust in, tot dan!  
  

Crossduathlon Westrozebeke

Niki Devoldere 2 weeks 6 days ago
27 January 2018

Ik was best wel wat nerveus voor de crossduathlon in Westrozebeke. Heel wat bekend volk die komt kijken en ook aan de start staat, dus het is niet leuk om net dan af te gaan. Maar het werd een pracht dag daar in Westrozebeke, echte promo voor de sport. Er waren veel deelnemers maar vooral ook, heel veel supporters die op de kleine omloop met 9 passages ook mooi spektakel te zien kregen.

Hoe transvetten de vetverbranding ondermijnen

Frédéric Devos 3 weeks 3 days ago
Dit artikel is het eerste in de reeks “De voornaamste vetverbrandingsremmers volgens mij”. Om te beginnen niet de minste: TRANSVETTEN. Je vindt ze overal, maar velen onder ons zijn niet op de hoogte van de nefaste gevolgen. Trans wat? Het zijn de slechtste soort vetten in onze voeding. Nee, niet de verzadigde vetzuren (die vetverbranding verbeteren). […]

Wedstrijduitslagen 2018 (Ultron Team Ronse)

Sam Willems 3 weeks 6 days ago
Hooggoed Trail Aalter 20/01/2018 1/203

Pages